Czas pozostawania w pozycji siedzącej a ryzyko zgonu

Hidde P. van der Ploeg i wsp – Sitting Time and All-Cause Mortality Risk in 222 497 Australian Adults LINK: Arch Intern Med 2012;172:494

Szacuje się, iż brak aktywności fizycznej pośrednio odpowiada za  6% wszystkich zgonów. Brak aktywności można zdefiniować jako „stan siedzący” (sedentary activity),  wymagający nie więcej niż 1.5 równoważnika metabolicznego (METS), czyli po prostu siedzenie lub leżenie. Innym pojeciem jest brak aktywności fizycznej (inactivity) czyli brak umiarkowanej lub dużej aktywności fizycznej na poziomie co najmniej 3 METS.

Wyróżnienie to jest o tyle istotne, iż nawet w przypadku osób aktywnie spędzających zgodnie z  zaleceniami WHO co najmniej 150 minut tygodniowo, sposób w jaki zachowują się przez pozostałe 6500 minut tygodnia nie wykorzystane na sen może mieć także istotny wpływ na stan zdrowia.

Duża ilość czasu w pozycji siedzącej może mieć związek z otyłością, chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami nowotworowymi. W jedynym wcześniejszym dużym badaniu kohotrowym wykazano, że pozostawanie w pozycji siedzącej wpływa na śmiertelność całkowitą, jeśli jest dłuższe niż 8 godzin na dobę a efekt ten jest widoczny wyłącznie u mężczyzn.

Wszystkich czytających ten tekst w pozycji siedzącej zainteresują zatem dane badaczy australijskich, którzy połączyli dane z badania kwestionariuszowego 222 497 osób po 45 roku życia, biorących udział w 45 and Up Study, z danymi z rejestru zgonów New South Wales Registry of Births, Deaths, and Marriages (Australia). A zatem, w ciągu 621 695 osobo-lat obserwacji  (średnio 2.4 roku) odnotowano 5405 zgonów.

Po uwzględnieniu aktywności fizycznej i innych czynników zakłócających ilorazy hazardu śmiertelności całkowitej wyniosły odpowiednio 1.02 (95% CI, 0.95- 1.09), 1.15 (1.06-1.25), oraz 1.40 (1.27-1.55) dla od 4  do 8, 8 do 11, oraz powyżej 11 godzin na dobę w pozycji siedzącej. Zależność pomiędzy pozostawaniem w pozycji siedzącej a śmiertelnością całkowitą pozostawała podobna dla obu płci, różnych grup wiekowych I osób o różnej aktywności fizycznej a także osób zdrowych i z rozpoznaniem chorób układu sercowo-naczyniowego i/lub cukrzycy.

Autorzy  uznają zatem, że osoby zajmujące się programami zdrowia publicznego poza promowaniem aktywności fizycznej powinny także podjąć próbę ruszenia nas z krzeseł w pozostałym wolnym i zajętym czasie …

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 26 marca 2912
Magdalena Lipczyńska