Metylacja genów w neuronach a depresja

S. Sabunciyan i wsp – Genome-wide DNA methylation scan in major depressive disorder LINK: PLoS ONE 2012;172:438 (dostepny pełen tekst)

Na łamach PLoS ONE przedstawiono pracę, w której jako jednej z pierwszych próbowano wykazać wpływ zmian epigenetycznych na ryzyko wystąpienia dużej depresji. W badaniach bliźniąt ryzyko wystąpienia depresji u drugiego bliźniaka wynosiło 37%. Oznacza to, że w jej powstaniu istotny udział wywierają również czynniki środowiskowe, które nie pozostają bez wpływu na funkcjonowanie genomu.

Ten wpływ odbywać może się  poprzez metylację wybranych sekwencji DNA ,  szczególnie w obrębie promotorów genów. Autorzy pracy badali fragmenty tkanki mózgowej pobranej z płatów czołowych w trakcie autopsji 39 osób z dużą depresją i odnieśli uzyskane wyniki do 26 osób z grupy kontrolnej. Skrinigowi w kierunku metylacji poddano szereg genów, w tym tych, których ekspresja jest związana z funkcjonowaniem neuronów.  Właśnie w tych obszarach stwierdzono zwiększoną (aczkolwiek w niewielkim stopniu) metylację DNA.

Największą różnicę i 12-15% wzrost metylacji w odniesieniu do grupy kontrolnej uzyskano dla obszaru DNA PRIMA1, odpowiedzialnego za transport i umocowanie acetylocholinesterazy do błony komórkowej. Przeprowadzone równocześnie badania immunohistochemiczne wykazały zmniejszoną (nieznamiennie statystycznie) ekspresję acetylocholinesterazy w neuronach osób z dużą depresją. Spadek ekspresji tego enzymu zwiększa dostępność acetylocholiny, a jedna z hipotez rozwoju depresji sugeruje jej cholinergiczny charakter.

Uzyskane przez autorów dane wykazały jedynie niewielką różnicę w metylacji genów u osób z dużą depresją, pozostawiając wątpliwości co do ich funkcjonalnego znaczenia. Pobranie próbek z innych obszarów, zwłaszcza obszaru limbicznego może w większym stopniu wykazać obserwowane różnice.

Opracowane na podstawie: Internet / 12 kwietnia 2012
Marek Kowrach