Leczenie przeciwdepresyjne- aktualizacja stanu wiedzy

S. Hatcher i B. Arroll – Newer antidepressants for the treatment of depression in adults LINK: BMJ 2012;344:d8300 (dostępny pełen tekst)

Na łamach British Medical Journal w serii poświęconej wybranym zagadnieniom terapii omówiono leczenie zespołów depresyjnych. Od momentu wprowadzenia inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny leki przeciwdepresyjne stały się jednymi z najczęściej przepisywanych farmaceutyków. Wskazania do ich stosowania poza zespołami depresyjnymi obejmują również zaburzenia o charakterze lękowym.

Przy podjęciu decyzji o leczeniu ważne jest określenie stopnia natężenia objawów. Objawy depresji o niewielkim natężeniu, o podprogowym charakterze, nie są przez te leki skutecznie niwelowane. Generalnie metaanalizy wskazują, że leki przeciwdepresyjne są skuteczne  w   depresjach o wieksztym nasileniu. Szacuje się, że aby w okresie dwumiesięcznej terapii zaobserwować wymierną korzyść u jednej z osób leczonych przeciwdepresyjnie 9vs placebo) należy takiej terapii poddać 4 pacjentów. Obserwacja ta podkreśla znaczenie ewentualnego łączenia leków o różnym mechanizmie działania, zwiększania dawek i uzupełniania terapii o interwencje psychologiczne.

Nowsze leki nie są pod względem skuteczności lepsze od starszych preparatów, jednak ze względu na mniejszą liczbę działań niepożądanych są bezpieczniejsze w stosowaniu i sprzyjają przestrzeganiu zaleceń. Należy również pamiętać, że leczenie przeciwdepresyjne może doprowadzić do dysfunkcji seksualnych, a u osób starszych zwiększa ryzyko upadków. W niektórych obserwacjach stosowanie części  leków (trazadon, mirtazapina i venlafaksyna) wiązało się ze wzrostem śmiertelności całkowitej.

Dopiero po 6 tygodniach wstępnej terapii można wiarygodnie ocenić skuteczność wybranego leku i w przypadku braku odpowiedzi zmodyfikować dotychczasowe leczenie. Leki przeciwdepresyjnie nie mają potencjału uzależniającego, jednak powodując trwale zmiany w neurotransmisji powinny być stopniowo odstawiane.

Opracowane na podstawie: BMJ / 19 stycznia 2012
Marek Kowrach

Dodaj komentarz