Aktywność seksualna w chorobach serca

A Scientific Statement From the American Heart Association – Sexual Activity and Cardiovascular Disease LINK: Circulation online (dostępny pełen tekst)

Na łamach Circulation ukazał się raport American Heart Association poświęcony aktywności seksualnej osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Jego autorzy przypominają m.in., że poziom wysiłku w trakcie aktywności seksualnej jest zwykle umiarkowany  i odpowiada wysiłkowi związanemu np. z szybkim wejściem na 2 piętro  (3 – 4 równoważniki metaboliczne). Serce rzadko przyspiesza powyżej 130 uderzeń/minutę a wartości skurczowego ciśnienia tętniczego rzadko przekraczają 170 mm Hg.

Dolegliwości dusznicowe związane ze stosunkiem seksualnym (“angina d’amour”) pojawiające się w ciągu od kilku minut do kilku godzin po aktywności seksualnej stanowią mniej niż 5% wszystkich epizodów bólowych. Objawy takie są bardzo rzadkie u osób z choroba wieńcową, które prowadzą aktywny fizycznie tryb życia. Osiągnięcie w trakcie testu wysiłkowego pułapu powyżej 3 do 5 METs bez niedokrwienia jest równoznaczne z małym ryzykiem niedokrwienia w trakcie aktywności seksualnej.

Relatywne ryzyko wystąpienia zawału serca w trakcie uprawiania seksu u 50-60-letnich mężczyzn o siedzącym trybie życia jest około 3-krotnie wyższe od ich ryzyka w pozostałym czasie doby. Bezwzględne ryzyko związane z aktywnością seksualną jest jednak minimalne, bowiem jej czas trwania jest zwykle stosunkowo niewielki – aktywność seksualna stanowi bezpośrednią przyczynę <1% zawałów serca.

W wartościach bezwzględnych wzrost ryzyka zawału serca związany z aktywnością seksualną szacuje się na 2 – 3 w przeliczeniu na 10 000 osobo-lat, przy czym osoby bardziej aktywne są relatywnie mniej zagrożone. U osób po przebytym zawale serca aktywność seksualna przejściowo zwiększa ryzyko ponownego zawału lub zgonu z 10 szans na 1 milion (w przeliczeniu na godzinę aktywności) do 20 – 30 szans na 1 milion (na godzinę). W wartościach bezwzględnych wzrost ryzyka nagłego zgonu dla każdej dodatkowej godziny aktywności seksualnej tygodniowo ocenia się na <1 w przeliczeniu na 10 000 osobo-lat.

A zatem aktywność seksualna jest bezpieczna u chorych: (1) z dusznicą bolesną w 1 lub 2 klasie dolegliwości wg CCS (Canadian Classification System); (2) z niewydolnością serca w I lub II klasie wg New York Heart Association (NYHA); (3) z łagodnymi i umiarkowanymi wadami nabytymi zastawek serca; (4)  po zakończonej powodzeniem rewaskularyzacji tętnic wieńcowych; (5) z większością wrodzonych wad serca. Do wszystkich tych sytuacji klinicznych odnosi się warunek  osiągania pułapu 3 do 5 METS w trakcie testu wysiłkowego, bez dolegliwości dławicowych, zmian niedokrwiennych w elektrokardiogramie, spadku ciśnienia, sinicy, zaburzeń rytmu lub nadmiernej duszności.

Opracowane na podstawie: Circulation / 28 lutego 2012
Magdalena Lipczyńska