Które z elementów leczenia hipoglikemizującego wpływają na zmiany masy ciała – wyniki subanalizy badania ADVANCE

S. van Dieren i wsp – Weight changes and their predictors amongst 11,140 patients with type 2 diabetes in the ADVANCE trial LINK: Diabetes, Obesity and Metabolism online

Na łamach Diabetes, Obesity and Metabolism przedstawiono analizę czynników decydujących o przyroście masy ciała u osób leczonych intensywnie z powodu cukrzycy typu 2. Czynniki te określono na podstawie danych uzyskanych w trakcie badania ADVANCE.

Wzrost masy ciała u chorych na cukrzycę typu 2 może zniweczyć korzyści metaboliczne, jakie osiągnięto dzięki poprawie stężeń glukozy. Zwiększa się wówczas insulinooporność, co wymagać może dalszej intensyfikacji leczenia, stwarzając mechanizm błędnego koła.

W badaniu ADVANCE wzięło udział ponad 11 tysięcy chorych z rozpoznaną już cukrzycą typu 2 powikłaną makroangiopatią i mikroangiopatią lub obecnością jednego z czynników ryzyka chorób układu krążenia. Celem terapeutycznym w ramieniu leczenia intensywnego było uzyskanie poziomu HBA1c ≤6,5%. Podstawę leczenia  stanowił  gliklazyd MR, w razie potrzeby dołączano doustne leki hipotensyjne z innych grup lub wprowadzano insulinoterapię.

W odróżnieniu od takich badań jak VADT i ACCORD, w grupie intensywnej terapii w badaniu ADVANCE  nie stwierdzono istotnego przyrostu masy ciała (wynosił on jedynie o 0,16 kg) , w grupie standardowej odnotowano jej spadek (o 0,7 kg). Największy przyrost masy ciała w badaniu ADVANCE dotyczył osób, u których w schemacie leczenia była insulina (szacunkowo o 3,22 kg) i tiazolidinediony (o 3,06 kg). Schematy lecznicze związane ze stosowaniem pochodnej sulfonylomocznika powodowały z kolei mniejszy przyrost masy ciała (o 0,71 kg). Leczenie metforminą kojarzyło się z redukcją wagi (o 0,72 kg).

Autorzy we wniosku końcowym podkreślają fakt, że intensyfikacja leczenia hipoglikemizującego, nawet w oparciu o pochodną sulfonylomocznika (gliklazyd MR) nie musi się łączyć z istotnym przyrostem masy ciała. Największe ryzyko wzrostu wagi związane było z wprowadzeniem insulinoterapii i tiazolidienedionów.

Opracowane na podstawie: Internet / 8 lutego 2012
Marek Kowrach