Analiza ekonomiczna skojarzonej z metforminą terapii hipoglikemizujacej

S. Klarenbach i wsp – Cost-effectiveness of second-line antihyperglycemic therapy in patients with type 2 diabetes mellitus inadequately controlled on metformin LINK: CMAJ 2011;183:e1213 (dostępny pełen tekst)

Na łamach Canadian Medical Association Journal przedstawiono analizę efektywności kosztów leczenia hipoglikemizującego. Standardy diabetologiczne zalecają, aby u większości pacjentów w momencie rozpoznania cukrzycy typu 2 do leczenia oprócz modyfikacji stylu życia włączyć metforminę.

Wpływ metforminy na metabolizm glukozy jednak stopniowo się wyczerpuje i zachodzi konieczność dołączenia drugiego leku. Możliwości wyboru poszerzyły się w ostatnich latach. Mało jest jednak długotrwałych obserwacji klinicznych, które wskazywałyby przewagę jednej grupy leków nad innymi.  W tym przypadku należy uwzględnić specyficzne powikłania, możliwości prewencji późnych powikłań cukrzycy i przedstawić rachunek kosztów z jakim związane jest wprowadzenie drugiego leku do terapii hipoglikemizującej.

Taką analizę przeprowadzono w odniesieniu do pochodnych sulfonylomocznika, glinidów, tiazolidinedionów, inhibitorów alfa glukozydazy , inhibitorów dipeptydylopetydazy-IV oraz insuliny. Przyrost kosztów związany z uzyskaniem dodatkowego roku życia skorygowanego o jego jakość był najmniejszy w przypadku terapii pochodną sulfonylomocznika jako drugim dodatkowym lekiem, a największy w przypadku leczenia insuliną. 

Ryzyko hipoglikemii, największe dla pochodnych sulfonylomocznika, stanowi powód dla którego często rezygnuje się z tej grupy leków na rzecz innych, nowszych dołączanych do metforminy. Mimo to według autorów, którzy w analizie posłużyli się modelem statystycznym opartym o dane UKPDS, przy porównywalnych korzyściach klinicznych najkorzystniej w analizie efektywności kosztów prezentują się właśnie pochodne sulfonylomocznika.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / Listopad 2011
Marek Kowrach