Czy TK tętnic wieńcowych pozwala na wykrycie nadżerek blaszek miażdżycowych?

P.J. de Feijter i K. Nieman – Failure of CT coronary imaging to identify plaque erosion: a resetting of expectations LINK: Eur Heart J 2011;32:2736

Najczęstszą przyczyną formowania skrzepliny w tętnicy wieńcowej jest pęknięcie lub nadżerka blaszki miażdżcowej  (odpowiednio w 55–60% przypadków oraz 30–35% przypadków). Przez wiele lat blaszki miażdżycowe można było zobrazować wyłącznie za pomocą kosztownych, czasochłonnych i obarczonych powikłaniami technik wymagających cewnikowania serca. Ostatnio do oceny morfologii blaszek miażdżycowych zaczęto wykorzystywać tomografię komputerową. 

Badając zmiany odpowiedzialne za incydenty wieńcowe u chorych z ostrymi zespołami wieńcowymi wyodrębniono cechy charakterystyczne blaszek wiążące się z ich pękaniem, takie jak brak zwapnień w blaszkach, odśrodkowy remodeling, słabe wysycenie blaszki (sugerujące obecność blaszki bogatej w lipidy) oraz punktowe zwapnienia. W prospektywnym badaniu z udziałem 1059 objawowych chorych (10 037 segmentów tętnic wieńcowych Motoyama i wsp. wykazali, że zmianami związanymi z występowaniem ostrych zespołów wieńcowych są słabe wysycenie blaszki i odśrodkowy remodeling naczynia.

Przedstawiony na łamach European Heart Journal komentarz dotyczy kolejnej pracy  Motoyama i wsp., którzy podjęli próbę oceny czy tomografia komputerowa pozwala wyodrębnić cechy blaszek miażdżycowych  odpowiedzialne za ich niestabilność w formie nadżerki . W tym celu wyniki tomografii komputerowej zestawione zostały z wynikami optycznej koherentnej tomografii, IVUS, angioskopii i ilościowej koronarografii.

Badacze potwierdzili  rezultaty poprzedniej obserwacji – słabe wysycenie blaszek i odśrodkowy remodeling towarzyszyły niestabilności blaszek w mechanizmie pęknięcia. Jak jednak podkreślają komentujący wyniki analizy de Feijter i Nieman obrazy tomografii komputerowej nie pozwalały na odróżnienie blaszek z nadżerkami i blaszek stabilnych. Różnice morfologiczne pomiędzy blaszkami ulegającymi erozji a blaszkami stabilnymi okazały się zbyt małe aby możliwe było ich zróżnicowanie w tomografii komputerowej, której rozdzielczość w optymalnych warunkach wynosi ok. 0.5 mm, co jak widać nie wystarczy aby zobrazować lipidowe i włókniste elementy małych blaszek.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / Listopad 2011
Magdalena Lipczyńska