Objawy rezydualne a rokowanie w depresji opornej na leczenie

A. Fekadu i wsp – Long-term impact of residual symptoms in treatment-resistant depression LINK: Can J Psychiatry 2011;56:549 (dostępny pełen tekst)

Na łamach Canadian Journal of Psychiatry omówiono problem depresji opornej na leczenie. Doświadczeniami w tym obszarze podzielili się lekarze z Wielkiej Brytanii, którzy przez okres 3 lat obserwowali 118 chorych wypisanych z oddziału psychiatrycznego po wielotygodniowym leczeniu w warunkach szpitalnych.

Poczynione przez autorów obserwacje potwierdzają niepełną skuteczność leczenia farmakologicznego chorych z depresją, bowiem w momencie wypisania z oddziału pełną kliniczną remisję osiągnęło 34% badanych, częściową remisję 31%, natomiast 37% zostało wypisanych w trakcie epizodu depresji (około 50% z nich osiągnęło remisję objawów w trakcie dalszej obserwacji).

Pierwsza z wyodrębnionych podgrup pozostawała w remisji klinicznej przez 79% okresu dalszej obserwacji, a kolejne podgrupy przez 19% i 16% okresu obserwacji.  Łącznie przynajmniej raz pełną lub częściową remisję osiągnęło 80% badanych, jednak w dowolnym punkcie czasowym w remisji pozostawało nie więcej niż 40% pacjentów.

Funkcjonowanie chorych oceniane na podstawie odpowiednich skal wyraźnie korelowało z wynikami poprawy klinicznej przy wypisie. Autorzy w ostatecznej konkluzji wskazują zatem na zasadność dążenia do osiągnięcia pełnej remisji nawet u chorych z depresją oporną na leczenie, bowiem także u nich remisja determinuje poprawę funkcjonowania pacjenta. Obecność objawów rezydualnych przy wypisie jest ważnym negatywnym czynnikiem rokowniczym. Jednakże, nawet częściowa remisja wiąże się z poprawą rokowania i powinna być uznawana za cel minimum w przypadku depresji opornej na leczenie.

Opracowane na podstawie: Canadian Journal of Psychiatry / Wrzesień 2011
Marek Kowrach