Agomelatyna chroni ośrodkowy układ nerwowy przed następstwami stresu

Stefania Maccari i Ferdinando Nicoletti – Agomelatine: protecting the CNS from the effects of stress LINK: CNS Neuroscience & Therapeutics 2011;17:269

Znaczący udział  farmakoterapii depresji może należeć do agomelatyny, twierdzą autorzy edytorialu opublikowanego w CNS Neuroscience & Therapeutics.

Aktualny standard leczenia depresji, oparty na podawaniu preparatów zwiększających przewodnictwo monoaminoergiczne w ośrodkowym układzie nerwowym, w tym blokerów wychwytu serotoniny/noradrenaliny lub inhibitorów monoaminooksydazy, jest niedostatecznie skuteczny nawet u 50% pacjentów. Wśród istotnych problemów związanych z leczeniem wymienia się opóźniony początek działania i niezadowalający profil bezpieczeństwa.

Agomelatyna, syntetyczny analog melatoniny, może mieć przewago w tym zakresie. Agomelatyna jest silnie działającym agonistą receptorów dla melatoniny MT1 i MT2 oraz blokerem receptora dla serotoniny 5HT2c. Jej działanie polega m.in.  na synchronizowaniu dobowego rytmu snu i czuwania, którego zaburzenia leżą u podłoża zaburzeń nastroju. Poprzez wpływ na receptor dla serotoniny wywiera działanie przeciwlękowe.

W badaniach klinicznych agomelatyna okazała się równoważna lub skuteczniejsza w terapii depresji od klasycznych leków: wenlafaksyny, fluoksetyny lub sertraliny. Z uwagi na unikalny profil farmakologiczny jest wolna od działań niepożądanych typowych dla najpopularniejszych leków przeciwdepresyjnych – zaburzeń seksualnych czy przyrostu masy ciała.

Co warte podkreślenia, agomelatyna wykazuje skuteczność w przeciwdziałaniu objawom depresyjnym indukowanym przez łagodny i umiarkowany, przedłużający się stres. W modelach eksperymentalnych na poziomie komórkowym lek wywołuje regresję patologicznych zmian w zakresie aktywności neuronalnej powstających pod wpływem przewlekłego stresu, takich jak redukcja neurogenezy w zakręcie hipokampa, zmiany ekspresji czynnika neutroficznego pochodzenia móżgowego (BDNF) czy zmiany ekspresji receptorów glukokortykoidowych w hipokampie.

Aktualnie, największym wyzwaniem badawczym związanym z agomelatyną, wydaje się zidentyfikowanie mechanizmów, w jakich aktywacja receptorów MT1/MT2 oraz blokada receptura 5HT2c prowadzą do odzyskania homeostazy neuronalnej.

Opracowane na podstawie: Internet / Październik 2011
Krzysztof Kurek

Dodaj komentarz