Rokowanie w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory

Daniel Burkhoff – Mortality in heart failure with preserved ejection fraction: an unacceptably high rate LINK: Eur heart J online first

Dane na temat rokowania w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory (HFpEF) i z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (HFrEF) są niejednoznaczne.  Wyniki dotychczasowych analiz pozwalały sądzić, że wskaźniki śmiertelności są zbliżone. Osąd ten podważyły wyniki meta-analizy 17 badań poświęconych niewydolności serca, z udziałem 24 501 chorych, w której śmiertelność w HFpEF w obserwacji 4 letniej wynosiła 32.1% w porównaniu ze śmiertelnością 40.6% w HFrEF.

Z drugiej strony, jak pokazują wyniki obserwacji epidemiologicznych,  w latach 1987 do 2001 nie nastąpiła poprawa w rokowaniu chorych z HFpEF. U chorych z HFrEF odnotowano natomiast poprawę 5-letniego przeżycia z ok. 27% do ok. 35%, co interpretowane jest jako następstwo wprowadzenia nowych metod leczenia farmakologicznego oraz kardiowerterów defibrylatorów.

Obecnie na łamach European Heart Journal ukazała się nowa meta-analiza pozwalająca dokładniej przyjrzeć się przyczynom zgonów w niewydolności serca z HFpEF i HFrEF. W badaniu Meta-analysis Global Group in Chronic Heart Failure (MAGGIC) do analizy włączono  pochodzące z 31 badań dane 41 972 indywidualnych chorych (10 347 z HFpEF oraz 31 625 z HFrEF).

Potwierdzono poprzednie obserwacje o niższej śmiertelności u chorych z HFpEF w porównaniu z chorymi z HFrEF,  bowiem po 3 latach skorygowane wskaźniki śmiertelności wyniosły 32% w HFrEF  oraz 25% w HFpEF. Potwierdzono również, że 30-40% zgonów w HFpEF spowodowanych jest przyczynami nie sercowo-naczyniowymi (różnica we wskaźnikach śmiertelności w HFpEF i HFrEF malała z wiekiem co przypisywano większej liczbie zgonów nie sercowo-naczyniowych w starszych grupach wiekowych).

Wyniki MAGGIC komentuje na łamach European Heart Journal Daniel Burkhoff. Autor  zwracają uwagę, że dotychczasowe badania poświęcone leczeniu HFpEF nie przyniosły pozytywnych wyników. Jego zdaniem może to wynikać z koncentrowania się na zaburzeniach fazy rozkurczowej jako patomechanizmu HFpEF (do niedawno używano pojęcia rozkurczowa niewydolność serca). Z tego powody wysiłki badawcze poświęcano lekom poprawiającym relaksację mięśnia sercowego oraz ograniczającym jedo hipertrofię i włóknienie.

Tymczasem patomechanizm HFpEF może być różny u różnych pacjentów. Zdaniem autora, należy sformułować  nowe cele leczenia, takie jak np.  niewydolność chronotropowa w trakcie wysiłku oraz występowanie niektórych typów amyloidozy serca w HFpEF.

Niezależnie od niższej śmiertelności w HFpEF niż HFpEF,  jej wysokość jest trudna do zaakceptowania. Postęp w rozwoju nowych metod leczenia może ułatwić bardziej powszechna akceptacja faktu, że dysfunkcja rozkurczowa nie stanowi uniwersalnego podłoża HFpEF u wszystkich chorych a występujące objawy mogą mieć różną etiologię i wymagać odmiennego leczenia.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / 6 września 2011
Magdalena Lipczyńska

Dodaj komentarz