Perspektywy terapii niewydolności serca

Artykuł redakcyjny – On the horizon in heart failure LINK: Lancet 2011;376:637

Redaktorzy The Lancet podsumowali najważniejsze wnioski z artykułów poświęconych postępom w zakresie niewydolności serca i opublikowanych w ostatnim czasie w tym czasopiśmie.

Ze statystyk europejskich wynika, że na niewydolność serca cierpi 14 mln mieszkańców naszego kontynentu. Rosnącą zapadalność obserwuje się także w krajach rozwijających się. Nieprecyzyjne dane z Indii wskazują, że w 2010 roku zanotowano od 0.48 do 1.8 miliona nowych przypadków choroby.

Patogeneza niewydolności serca jest złożona, a największy udział na poziomie populacyjnym ma niedokrwienne uszkodzenie serca i dysfunkcja zastawek. Chorobowość jest szczególnie wysoka w grupie osób powyżej 60 roku życia, w szczególności z niekontrolowanym nadciśnieniem, cukrzycą i innymi czynnikami ryzyka.

Badania podstawowe pozwoliły na pogłębienie wiedzy na temat molekularnego podłoża niewydolności serca. Niestety, za wyjątkiem iwabradyny, sukcesy w zakresie wykorzystania wyników badań eksperymentalnych w praktyce są skąpe.

W sferze farmakoterapii wyzwaniem klinicznym pozostaje leczenie osób z niewydolnością serca i zachowaną frakcją wyrzutową. Wśród nowych opcji terapeutycznych skurczowej niewydolności serca wymienia się omekamtyw mekarbilu, selektywny aktywator miozyny, wydłużający fazę skurczu. Lek jest aktualnie oceniany w badaniach 2 fazy i wydaje się atrakcyjną alternatywą dla dostępnych leków inotropowych.

Podstawą leczenia niefarmakologicznego pozostaje implantacja kardiowerterów-defibrylatorów w grupie osób obciążonych ryzykiem nagłego zgonu sercowego i terapia resynchronizująca. Nadzór nad chorym na niewydolność serca wydaje się szczególnie atrakcyjnym zastosowaniem dla telemedycyny. Jej wykorzystanie przekłada się na poprawę jakości życia, optymalizację alokacji zasobów medycznych i ograniczenie liczby hospitalizacji.

Opracowane na podstawie: Lancet / 20 sierpnia 2011
Krzysztof Kurek

Dodaj komentarz