Znaczenie terapii rodzinnej w leczeniu anoreksji

Janet Treasure i wsp – The case for early intervention in anorexia nervosa: theoretical exploration of maintaining factors LINK: Br J Psychiatry 2011;199;5

Anoreksja jest chorobą trudną do leczenia, związaną z wysoką śmiertelnością i znacznym upośledzeniem funkcjonowania psychospołecznego. Czynnikami rokowniczymi są BMI, wiek, czas trwania choroby i nasilenie objawów fizykalnych. Wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia jest kluczowe w prawidłowym prowadzeniu chorego z anoreksją.

Przypuszcza się też, że przewlekłe niedożywienie ma negatywny wpływ na mózg, narząd szczególnie wrażliwy na niedobór glukozy, zwłaszcza w wieku młodzieńczym, kiedy dochodzi do zakończenia procesu mielinizacji. Powoduje to zmiany strukturalne i funkcjonalne w mózgu – narządzie odpowiedzialnym za kontrolę uczucia głodu i sytości – oraz zaburzenia hormonalne, prowadząc do pewnego rodzaju „błędnego koła”, ponieważ te czynniki pogłębiają zaburzenia odżywiania.

Terapia rodzinna może mieć duże znaczenie, szczególnie u młodych osób. Jej założeniami jest zaangażowanie w proces leczenia rodziców poprzez uświadomienie im, że  nie są odpowiedzialni za powstanie choroby oraz uzyskanie ich udziału w kontroli nad żywieniem chorego. Na łamach British Journal of Psychiatry ukazał się artykuł redakcyjny Janet Treasure i wsp. dotyczący skuteczności terapii rodzinnej w leczeniu anoreksji.

Najważniejszym badaniem świadczącym o skuteczności terapii rodzinnej jest randomizowane  badanie Maudsley z lat 80. XX wieku, w którym wykazano znacznie lepsze wyniki leczenia u pacjentów, których rodzinę  poddano terapii rodzinnej w początkowej fazie choroby. W przypadku gdy choroba trwała powyżej trzech lat różnic pomiędzy terapią indywidualną a rodzinną nie było i w obu przypadkach wyniki leczenia były złe. Badania Russela z 1987 roku wykazały, że terapia rodzinna może być skuteczniejsza niż indywidualna psychoterapia. W po publikacji kolejnych analiz National Institute of Health zalecił stosowanie terapii rodzinnej w anoreksji, nadając jej rekomendację  kategorii B.

Opracowane na podstawie: British Journal of Psychiatry / Liipiec 2011
Magdalena Piątkowska