Łagodne zaburzenia poznawcze

Ronald C. Petersen – Mild cognitive impairment LINK: N Engl J Med 2011;364:2227

W dziale „Praktyka kliniczna” periodyku New England Journal of Medicine ukazał się obszerny artykuł autorstwa Ronalda C. Petersena, poświęcony łagodnym zaburzeniom poznawczym. Zaburzenia te traktuje się  jako stan pośredni pomiędzy zmianami wynikającymi z wieku a otępieniem i klasyfikuje jako amnestyczne – z dominującymi zaburzeniami pamięci oraz nie-amnestyczne. U osób po 65 roku życia, częstość ich występowania, niezależnie od rodzaju, ocenia się na 10-20%.

Odróżnienie łagodnych zaburzeń poznawczych od zmian związanych z wiekiem bywa trudne i zwykle wymaga zastosowania dedykowanych narzędzi diagnostycznych w postaci skal i inwentarzy objawów. Łagodne zaburzenia poznawcze są czynnikiem ryzyka otępienia, a optymalnym narzędziem do ilościowej oceny ryzyka progresji są badania czynnościowe metodą PET i rezonansu magnetycznego.

Brakuje  jednoznacznie skutecznych metod leczenia łagodnych zaburzeń poznawczych. Leki stosowane w chorobie Alzheimera, takie jak donepezil, galantamina i riwastygmina, okazały się nieprzydatne w spowalnianiu progresji do otępienia. Istnieją pewne dowody na skuteczność rehabilitacji poznawczej.

Wyniki badań obserwacyjnych wskazują na zależność pomiędzy wybranymi czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego a łagodnymi zaburzeniami poznawczymi i ich progresją do otępienia. Wpływ modyfikacji tych czynników na parametry związane zaburzeniami poznawczymi wymaga szczegółowych badań. W jednym z badań z randomizacją i grupą kontrolną, znamienną poprawę pod względem zdolności poznawczych uzyskano w grupie, która regularnie wykonywała ćwiczenia fizyczne w postaci szybkiego chodu przez 150 minut tygodniowo.

Podsumowując, pomimo dużej częstości występowania, zarówno diagnostyka, jak i leczenie łagodnych zaburzeń poznawczych wciąż są wyzwaniem dla współczesnej medycyny.

Opracowane na podstawie: NEJM / 9 czerwca 2011
Krzysztof Kurek