Jaki trzeci lek w leczeniu cukrzycy? Metaanaliza

J. L. Gross i wsp – Effect of antihyperglycemic agents added to metformin and a sulfonylurea on glycemic control and weight gain in type 2 diabetes: a network meta-analysis LINK: Ann Intern Med. 2011;154:672 (dostępny pełen tekst)

Na łamach Annals of Internal Medicine zaprezentowano  porównanie skuteczności dołączenia trzeciego leku hipoglikemizującego do tradycyjnego schematu leczenia opartego na skojarzonym leczeniu metforminą i pochodną sulfonylomocznika.

Autorzy przeszukując dostępne i wiarygodne medyczne bazy badań  do dalszej analizy wybrali randomizowane próby klinicznie, w których do wspomnianego schematu dwuskładnikowego dołączono inhibitor alfa glukozydazy, leki z grupy  tiazolidinedionów, agonistów receptorów GLP-1, inhibitorów DPP IV lub insulinę. W części badań punktem odniesienia było placebo, a w części badan porównywano dwa leki hipoglikemizujące. W przypadku insuliny większość schematów opierała się o jej długodziałające postacie ( w tym analogi), w dwóch stosowano mieszanki insulin.

W ten sposób zebrano 18 badań, w których  4535 osób z cukrzycą typu 2, leczonych metforminą i pochodną sulfonylomocznika  obserwowano przez okres 24-52 tygodni po dodaniu trzeciego leku hipoglikemizującego. W porównaniu do placebo wszystkie analizowane leki hipoglikemizujące powodowały istotną redukcję poziomów hemoglobiny glukozylowanej, która wyniosła dla akarbozy  0,6%, dla insuliny 0,71%, dla tiazolidinedionów 1,15%, dla agonistów GLP-1 1,04% i inhibitorów DPP-IV  0,89% (należy mieć na uwadze, że badania dotyczyły różniących sie grup pacjentów).

W bezpośrednich porównaniach  skuteczność hipoglikemizująca badanych leków okazała się podobna. Jedynie w analizie łącznej nieinsulinowe formy leczenia wiązały się  z wyższym poziomem hemoglobiny glukozylowanej (średnio o 0,29%) niż leczenie insuliną. Leczenie insuliną i pochodnymi tiazolidinedionów  wiązało się z przyrostem masy ciała, natomiast akarboza i agoniści receptorów GLP-1 sprzyjały redukcji masy ciała. Insulina dwukrotnie częściej wywoływała incydenty ciężkiej hipoglikemii.

Uzyskane dane potwierdzają zatem porównywalną skuteczność różnych leków hipoglikemizujących jako leków trzeciego rzutu dołączanych do klasycznego schematu terapii metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika. Przy wyborze konkretnego preparatu należy  uwzględniać choroby współtowarzyszące, konieczność redukcji masy ciała oraz ryzyko hipoglikemii.

Opracowane na podstawie: Annals of Internal Medicine / 16 maja 2011
Marek Kowrach