Jakie przyjąć cele leczenia cukrzycy u osób w wieku podeszłym i złym stanie zdrowia

S. J. Lee i C. Eng – Goals of glycemic control in frail older patients with diabetes LINK: JAMA 2011;305:1350

Problem cukrzycy wieku podeszłego dotyczy dużej populacji,  często osób w złym stanie zdrowia, które nie funkcjonują samodzielnie w społeczeństwie, wymagając pomocy osób trzecich lub umieszczenia w domach opiekuńczo-pielęgnacyjnych. W USA w takich domach znajduje się 324 000 tysiące chorych z cukrzycą, a podobna liczba  osób pozostaje pod opieką w miejscu zamieszkania. Czy wobec tej grupy pacjentów należy wyznaczyć inne cele leczenia cukrzycy?

Zagadnienie to jest przedmiotem komentarza prezentowanego na łamach Journal of the American Medical Association. Większość opinii wskazuje na konieczność zmniejszenia wymagań terapeutycznych u osób w wieku podeszłym z wieloma chorobami, w złym stanie zdrowia i o złej sprawności.

American Geriatrics Society zaleca, aby poziom kontroli metabolicznej wyrażany w HbA1c wynosił wówczas poniżej 8%, a inne instytucje takie jak Veterans Affairs  proponują, aby poziom kontroli mieścił się  w zakresie 8-9%. Zalecenia te wynikają m.in. z  ograniczeń jakie narzucają stosowane leki.

Korzystne efekty leczenia hipoglikemizującego  dla prewencji chorób układu krążenia widoczne są dopiero po ośmiu latach, a o rokowaniu będą raczej decydować inne towarzyszące choroby (np. średni czas przeżycia rezydenta domu opieki wynosi zaledwie 2,5 roku). Terapia hipoglikemizująca powinna być również bezpieczna. Jednym z jej ograniczeń jest hipoglikemia i związane z nią ryzyko zgonu i urazów. Zmniejszając ryzyko hipoglikemii  należy jednocześnie zaakceptować gorszą kontrolę metabolizmu glukozy.

Inne aspekty  leczenia cukrzycy, jak restrykcje dietetyczne czy samokontrola glikemii i związane z nią nakłucia palców,  mogą niekorzystnie ograniczać jakość życia pacjentów. Należy w leczeniu tej grupy chorych uwzględnić często przeciwstawne działania. Z jednej strony hipoglikemia będzie zwiększać ryzyko upadku, z drugiej nadmierna hiperglikemia z diurezą osmotyczną będzie również pogarszać stan zdrowia pacjenta i również zwiększać ryzyko upadku.

W tej grupie pacjentów szczególnego znaczenia nabiera indywidualna ocena. 75 latek w dość dobrym stanie ogólnym, bez innych schorzeń i powikłań powinien mieć cukrzycę leczoną według bardziej rygorystycznych zasad (HbA1c<7%), podczas gdy osoba z niewydolnością serca, zaburzeniami poznawczymi będzie mogła być leczona do poziomu HbA1c 8-9%.  Problem ten nie został rozstrzygnięty w badaniach klinicznych, więc w praktyce konieczne jest (jak zawsze) posługiwanie się zdrowym rozsądkiem.

Opracowane na podstawie: Acta Psychiatrica Scandinavica / 6 kwietnia 2011

Dodaj komentarz