Wybór właściwego leku rozszerzającego oskrzela u chorych z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc

Jadwiga A. Wedzicha – Choice of Bronchodilator Therapy for Patients with COPD LINK: N Engl J Med 2011;364:1167

Na łamach The New England Journal of Medicine (NEJM) ukazał się interesujący komentarz redakcyjny  autorstwa Jadwigi A. Wedzichy na temat wyboru właściwego leku rozszerzającego oskrzela u chorych z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (chronic obstructive pulmonary disease, COPD).

COPD jest postępującą chorobą zapalną dróg oddechowych, charakteryzującą się dusznością z epizodami zaostrzeń. Głównym celem leczenia tej choroby jest zmniejszenie nasilenia objawów oraz częstości występowania zaostrzeń. Głównymi lekami są bronchodilatatory, szczególnie długodziałające betamimetyki.

Ostatnie badania pokazują, że terapia długodziałającymi betamimetykami lub lekami antycholinergicznymi zmniejsza częstość występowania zaostrzeń, zarówno u chorych z ciężką, jak i umiarkowaną postacią choroby. W aktualnych wytycznych NICE dotyczących leczenia COPD analizowano badania porównujące długodziałające betamimetyki z lekami antycholinergicznymi i nie stwierdzono różnic jeśli chodzi o skuteczność obu grup leków.

W bieżącym numerze NEJM ukazała się praca Vogelmeiera i wsp. przedstawiająca wyniki międzynarodowego badania POET-COPD, porównującego skuteczność tiotropium (długodziałający lek antycholinergiczny) w dawce 18 μg raz na dobę i salmeterolu (długodziałający betamimetyk) w dawce 50 μg dwa razy na dobę. Do badania włączono  7376 chorych na COPD z FEV1 wynoszącą 70% lub poniżej,  z co najmniej jednym zaostrzeniem w wywiadzie w ciągu poprzedzającego roku. Obserwacja trwała 12 miesięcy. Podstawowym punktem końcowym był czas do pierwszego zaostrzenia, wtórnymi – inne zaostrzenia i poważne działania niepożądane, w tym zgon.

Wykazano, że tiotropium w porównaniu z salmeterolem wydłużyło czas do pierwszego zaostrzenia, z 17% redukcją ryzyka zaostrzenia oraz redukcją innych zdarzeń związanych z zaostrzeniami. Wyniki były niezależne od stopnia ciężkości COPD i od przyjmowania steroidów wziewnych. Odsetek działań niepożądanych w obu grupach był podobny.

Zdaniem autorki komentarza, praca  wykazała przewagę tiotropium w badanej populacji. Brak takich danych dla chorych z FEV1 > 70% lub bez zaostrzeń w wywiadzie. Kolejne badania chorych z COPD powinny mieć na celu ocenę, które leki i ich kombinacje są optymalne dla chorych z poszczególnymi typami COPD tak aby umożliwić osiągnięcie jak najlepszych wyników leczenia przy jak najmniejszym ryzyku działań niepożądanych.

Opracowane na podstawie: NEJM / 24 marca 2011
Magdalena Piątkowska