Zdolność do pracy w wieku średnim a rokowanie długoterminowe

Mikaela B. von Bonsdorff i wsp – Work ability in midlife as a predictor of mortality and disability in later life: a 28-year prospective follow-up study LINK: CMAJ 2011;183:E235

Duże obciążenie stresem psychicznym i duże obciążenie fizyczne  związane z pracą zwiększają prawdopodobieństwo wczesnego przejścia na emeryturę a jednocześnie stanowią predyktor pogorszenia stanu zdrowia i wzrostu śmiertelności w grupie osób pracujących. Do chwili obecnej nie analizowano jednak zależności pomiędzy obciążeniem w pracy, niewystarczającymi zasobami psychicznymi lub fizycznymi (czyli zdolnością do pracy) a stanem zdrowia w wieku starszym.

Zadania tego podjęli się badacze z Finlandii, korzystając z rezultatów 28-letniej obserwacji 5971 czynnych zawodowo pracowników komunalnych w wieku 44–58 lat, włączonych w roku 1981 do Finnish Longitudinal Study of Municipal Employees (FLAME).  Uczestnicy badania kategoryzowali wówczas swoją zdolność do pracy (w odniesieniu do najlepszego okresu w życiu) jako doskonałą, umiarkowaną lub słabą. W roku  2009 u 2879 respondentów (71.0%) badacze ocenili z kolei sprawność w odniesieniu do czynności życia codziennego. Dane dotyczące zgonów zbierano do roku 2009.

W obserwacji 28-letniej zmarło 1918 uczestników badania, a 1403 stało się  różnego stopnia inwalidami. Wskaźniki zgonów w przeliczeniu na 1000 osobo lat w grupie pracowników umysłowych wyniosły 7.7 w populacji określającej swoją zdolność do pracy w 1981 roku jako doskonałą, 14.7 u oceniających ją jako umiarkowaną oraz 23.5 u oceniających ją jako złą. W grupie pracowników fizycznych odpowiednie wskaźniki wyniosły 15.5, 20.2 i 25.3. .

A zatem, jak można było oczekiwać, subiektywne poczucie braku pełnej zdolności do pracy i chęć odejścia na wcześniejszą emeryturę ma swoje obiektywne uzasadnienie w wyższym ryzyku zgonu w przyszłości .

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 8 marca 2011
Magdalena Lipczyńska

Dodaj komentarz