Leczenie hipotensyjne u osób bez nadciśnienia – czy zapobiega incydentom sercowo-naczyniowym?

Angela M. Thompson i wsp – Antihypertensive Treatment and Secondary Prevention of Cardiovascular Disease Events Among Persons Without Hypertension LINK: JAMA 2011;305:913

Ryzyko sercowo-naczyniowe rośnie  już od stosunkowo niskich wartości skurczowego ciśnienia tętniczego  (>115 mm Hg), a ogólem 54% udarów oraz 46% przypadków choroby niedokrwiennej serca występuje właśnie u chorych bez nadciśnienia spełniającego kryteria diagnostyczne. Liczby te znajdują wytłumaczenie między innymi w tym, że 90% chorych z przednadciśnieniem ma co najmniej 1 czynnik ryzyka choroby serca lub udaru.

W części randomizowanych, kontrolowanych prób klinicznych z udziałem osób z prawidłowymi wartościami ciśnienia lub przednadciśnieniem wykazano korzyści kliniczne płynące z podawania leków  hipotensyjnych. Inne badania tego typu nie zakończyły się jednak powodzeniem. Na łamach Journal of the American Medical Association ukazały się wyniki meta-analizy mającej wyjaśnić  te rozbieżności.

Jej celem była ocena zależności pomiędzy leczeniem przeciwnadciśnieniowym a zapobieganiem incydentom sercowo-naczyniowym i zgonom z wszystkich przyczyn u osób bez klinicznego rozpoznania nadciśnienia (wartości ciśnienia skurczowego <140mmHg lub rozkurczowego <90mmHg).  W 25 badaniach uwzględnionych w meta-analizie wzięło udział 64 162 osób bez nadciśnienia, ale z chorobą sercowo-naczyniową (lub cukrzycą jako jej ekwiwalentem) w wywiadzie.

W porównaniu z osobami z grupy kontrolnej, uczestnicy badań otrzymujący leki przeciwnadciśnieniowe okazali się mieć mniejsze ryzyko względne udaru mózgowego (0.77; 95% przedział ufności [CI], 0.61 do 0.98), zawału serca (0.80; 95% CI, 0.69 do 0.93), niewydolności serca (0.71; 95% CI, 0.65 do 0.77)  oraz  zgonów sercowo-naczyniowych (0.83; 95% CI, 0.69 do 0.99) i zgonów z wszystkich przyczyn (0.87; 95% CI, 0.80 do 0.95). Bezwzględna redukcja ryzyka w przeliczeniu na 1000 osób wyniosła −7.7  dla udarów, −13.3  dla zawałów serca , −43.6  dla niewydolności serca, −15.4 dla zgonów sercowo-naczyniowych oraz −13.7  dla wszystkich zgonów. Co ważne,  nie odnotowano różnic zależnych od charakterystyki badania lub charakterystyki klinicznej chorych.

A zatem u osób wywiadem choroby  sercowo-naczyniowej lub  ale bez nadciśnienia spełniającego kryteria rozpoznania, leczenie hipotensyjne skutecznie zmniejsza liczbę niekorzystnych zdarzeń w prewencji wtórnej. Skuteczność leczenia hipotensyjnego w prewencji pierwotnej wymaga przeprowadzenia kolejnych badań.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2 marca 2011
Magdalena Lipczyńska