Opieka nad pacjentem VIP: dziewięć przykazań

Jorge A. Guzman, Madhu Sasidhar i James K. Stoller – Caring for VIPs: nine principles LINK: Clev Clin J Med 2011;78:90 (dostępny pełen tekst)

W Cleveland Clinic Journal of Medicine ukazał się artykuł poświęcony zasadom opieki nad pacjentem o statusie VIP. Wprawdzie definicja pacjenta VIP (osoba publiczna) użyta przez autorów jest znacznie węższa od powszechnie stosowanej w Polsce, wskazówki przedstawione w artykule są w większości uniwersalne.

Pierwsze z dziewięciu przykazań brzmi: „nie naginać zasad” i ilustruje starą prawdę, zgodnie z którą pacjenci protegowani to pacjenci podwyższonego ryzyka powikłań wewnątrzszpitalnych. Istnieją przecież bezsporne dowody na to, że modyfikowanie praktyki klinicznej z myślą o wyjściu naprzeciw ponadprzeciętnym oczekiwaniom pacjenta VIP bywa dla tego ostatniego poważnym zagrożeniem.

Zgodnie z drugą zasadą, opieka nad pacjentem VIP powinna być opieką zespołową, koordynowaną przez jednego lekarza. Zasada trzecia, pokrewna drugiej, mówi o tym, że osobą odpowiedzialną za koordynację nie powinien być szef oddziału. Zgodnie z czwartą wytyczną, jednym z głównych determinantów sukcesu jest właściwa komunikacja, zarówno z pacjentem, jak i jego rodziną i personelem medycznym, w tym zewnętrznym, wskazanym przez pacjenta.

Zasada piąta to rozważne i przemyślane kontakty z mediami, szósta – realizowanie świadczeń zdrowotnych tam, gdzie jest to najwłaściwsze (np. OIOM), a nie najwygodniejsze dla chorego (np. jednoosobowa sala z węzłem sanitarnym). Zasadą siódmą jest dbanie o bezpieczeństwo i intymność pacjenta, nawet jeśli ma to oznaczać istotną modyfikację grafiku badań czy sposobu poruszania się po oddziale. Kolejną, istotną wytyczną jest partnerska współpraca z osobistym lekarzem pacjenta. Ostatnim, ale nie najmniej istotnym przykazaniem, jest rozwaga przy przyjmowaniu lub odmowie przyjęcia dowodów wdzięczności.

Opracowane na podstawie: Cleveland Clinic Journal of Medicine / Luty 2011
Krzysztof Kurek