Przewidywanie wystąpienia zaburzenia depresyjnego i lękowego

Julie Karsten – Psychiatric history and subthreshold symptoms as predictors of the occurrence of depressive or anxiety disorder within 2 yearsrn Brit J Psy 2011;198:206

W ostatnich latach wysiłki badaczy koncentrują się nie tylko na skutecznym leczeniu zaburzeń depresyjnych I lekowych, ale także na efektywnym zapobieganiu tym zaburzeniom. Aby działania prewencyjne były skuteczne, należy umieć zidentyfikować osoby najbardziej zagrożone. Za takie uważa się osoby z historią zaburzeń depresyjnych i lękowych w wywiadzie  a także osoby z, u których występują objawy depresji lub lęku nie spełniające kryteriów rozpoznania pełnego zespołu (tzw. zaburzenia podprogowe). 

Autorzy z Holandii przeprowadzili badanie oceniające, jakie znaczenie mają omówione czynniki w przewidywaniu rozwoju zaburzeń depresyjnych (duża depresja, dystymia) i lękowych (fobia społeczna, agorafobia, lek uogólniony, epizodyczny lek napadowy) w okresie dwuletniej obserwacji. Prospektywne badanie kohortowe Netherlands Study of Depression and Anxiety objęło 1167 uczestników. Zaburzenia depresyjne I lękowe  definiowano za pomocą kwestionariusza Composite International Diagnostic Interview, objawy podprogowe oceniano skalami Depressive Symptomatology–Self Report oraz the Beck Anxiety Inventory. 

Wykazano, że zarówno wywiad chorobowy, jak i objawy podprogowe w sposób niezależny przewidują wystąpienie zaburzenia depresyjnego lub lękowego.  Połączenie obu czynników ma dodatkową wartość prognostyczną. Ponadto stwierdzono, że depresja w wywiadzie oraz podprogowe objawy depresji  są czynnikami rokowniczym zarówno zaburzeń depresyjnych jak i lekowych, podczas gdy zespoły lękowe w wywiadzie oraz podprogowe objawy lekowe przewidują tylko wystąpienie zespołu lekowego, ale nie zaburzenia depresyjnego. 

Zdaniem autorów, możliwość identyfikacji osób zagrożonych rozwojem zespołu depresyjnego czy lękowego ma duże znaczenie praktyczne, pozwalając na wdrożenie skutecznych metod prewencji.  W jednym z ostatnich opracowań wykazano, że można skutecznie zapobiec 22-50% epizodów dużej depresji każdego roku.

Opracowane na podstawie: British Journal of Psychiatry / Marzec 2011
Marcin Sokołowski