Hiperglikemia w ostrym zespole wieńcowym – podsumowanie wiedzy

M. Kosiborod i D.K. McGuire – Glucose-lowering targets for patients with cardiovascular disease. Focus on inpatient management of patients with acute coronary syndromes LINK: Circulation 2010;122:2736

Na łamach Circulation opublikowano ważne podsumowanie dotychczasowej wiedzy na temat roli i leczenia hiperglikemii w ostrych zespołach wieńcowych. Dane epidemiologiczne jednoznacznie wskazują, że zależność między rokowaniem a stężeniem glukozy przy przyjęciu u osoby z ostrym zespołem wieńcowym ma charakter zbliżony do liniowego, a większe jej stężenia zwiększają ryzyko zgonu zarówno wczesnego jak i w okresie rocznym.

Stężenia glukozy powyżej wartości 120-140 mg% w jakimkolwiek momencie hospitalizacji z powodu ostrego zespołu wieńcowego pogarszają wczesne rokowanie. American Heart Association za definicję hiperglikemii w ostrym zespole wieńcowym przyjęło wartości powyżej >140 mg% odnotowane w jakimkolwiek momencie pobytu szpitalu.  Dane epidemiologiczne wskazują, że względne ryzyko powikłań związanych z hiperglikemią dotyczy w większym stopniu osób bez cukrzycy, a ryzyko to rośnie już od wartości 110 mg%, w odróżnieniu od  osób z uprzednio rozpoznaną cukrzycą, gdzie wzrost ryzyka powikłań obserwowany jest wyraźnie od wartości powyżej 200 mg%.

Częstość hiperglikemii w momencie przyjęcia (>140 mg%) w ostrych zespołach wieńcowych sięga  51-58% chorych,  przy czym u ponad połowy z nich nie rozpoznawano dotychczas cukrzycy. Z tego powodu zasadne jest uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy interwencja oparta na ścisłej kontroli glikemii w ostrym zespole wieńcowym poprawia rokowanie . 

Większość prób klinicznych opierała się dotychczas  na dożylnym podawaniu insuliny i glukozy tak aby w grupie interwencji uzyskać istotnie niższe, jak najbliższe normy stężenia glukozy. Żadna z tych interwencji nie wpłynęła na wczesną śmiertelność. Dodatkowo w części badań przeprowadzonych w innych populacjach chorych odnotowano wzrost śmiertelności przy intensywnej kontroli glikemii, związany ze wzrostem częstości występowania hipoglikemii (NICE –SUGAR).

Zdaniem autorów, w związku z powyższym poziomem glikemii, możliwym do osiągnięcia i nie powodującym znacznego ryzyka hipoglikemii, są stężenia glukozy między 140 a 180 mg%. Stężenie glukozy, przy którym należy wdrożyć bezpieczną insulinoterapię to >180 mg%.

Opracowane na podstawie: Circulation / 21 grudnia 2011
Marek Kowrach