Farmakoepidemiologia stosowania benzodiazepin i leków nasennych w depresji w populacji kanadyjskiej

Scott B Patten – Pharmacoepidemiology of benzodiazepine and sedativeu2013hypnotic use in a Canadian general population cohort during 12 years of follow-up LINK: Can J Psychiatry 2010;55:792 (dostępny pełen tekst)

Na łamach The Canadian Journal of Psychiatry ukazała się praca Scotta B Pattena na temat przyjmowania benzodiazepin i leków nasennych w populacji kanadyjskiej.

Benzodiazepiny (BDZ) i leki nasenne (sedative-hypnotics, SHs) mają działanie uspokajające, nasenne, przeciwlękowe, miorelaksacyjne oraz przeciwdrgawkowe. Nie są jednak lekami wolnymi od działań niepożądanych, do których należą zaburzenia funkcji poznawczych, ryzyko upadków, wypadków samochodowych oraz powodowanie uzależnienia. Wytyczne wskazują, że czas ich przyjmowania powinien być krótki (kilka tygodni), jednak pacjenci często stosują je znacznie dłużej. Leczenie BDZ lub SHs jest często rozpoczynane podczas terapii lekami przeciwdepresyjnymi (antidepressants, AD), kiedy obecne są objawy lęku i niepokoju czy bezsenność.

Celem pracy była ocena rozpoczynania i zakończenia terapii BDZ i SHs u chorych leczonych AD. Autorzy postawili hipotezę, że przyjmowanie AD może być związane z krótszym czasem przyjmowania BDZ i SHs.

Autorzy analizowali dane z kanadyjskiego badania stanu zdrowia – National Population Health Survey, które zawiera informacje zbierane co dwa lata   (w okresie 1994 – 2006). Ankieta obejmowała m.in. pytanie o leki przyjmowane w ciągu poprzedzających dwóch dni. Tak oceniana częstość stosowania BDZ i SHs wynosiła 2%-3%.

Co ważne ankietowani, którzy przyjmowali AD, częściej rozpoczynali leczenie oraz  dłużej stosowali  BDZ i SHs.  Rozpoczęcie leczenia AD nie było  więc związane ze zmniejszeniem ryzyka długoterminowego przyjmowania BDZ i SHs.  Opisana zależność może wynikać z utrzymywania się objawów rezydualnych podczas leczenia depresji (lęk, zaburzenia snu). Ponadto stosowanie AD może być  po prostu markerem bardziej nasilonych epizodów depresji  i współwystępowania innych zaburzeń psychicznych.  Nie bez znaczenia mogą być też wywołane bezpośrednio przez AD zaburzenia snu czy agitacja.

Zdaniem autorów zasadne jest proaktywne wdrażanie strategii dyskontynuacji BDZ i SHs u chorych leczonych z powodu depresji.

Opracowane na podstawie: Canadian Journal of Psychiatry / Grudzień 2011
Magdalena Piątkowska