Antagoniści aldosteronu w chorobach sercowo-naczyniowych – komentarz do wyników EMPHASIS-HF

Paul W. Armstrong – Aldosterone Antagonists u2014 Last Man Standing? LINK: N Engl J Med. 2011;364:79

Na łamach New England Journal of Medicine (NEJM) ukazał się komentarz Paula W. Armstronga  do opublikowanych na łamach tego samego numeru NEJM wyników badania Eplerenone in Mild Patients Hospitalization and Survival Study in Heart Failure (EMPHASIS-HF). Armstrong przypomina w nim, że tylko cztery z leków kardiologicznych wprowadzonych do praktyki przed rokiem 1960 dotrwało do  końca milenium. Są to aspiryna, digoksyna, warfaryna i spironolakton. Podczas gdy nowe preparaty zagrażają miejscu aspiryny i warfaryny a znaczenie naparstnicy słabnie, rośnie znaczenie antagonistów aldosteronu – spironolaktonu i nowszego eplerenonu – w leczeniu niewydolności serca.

W próbie RALES (Randomized Aldactone Evaluation Study), Pitt i wsp. wykazali, że podawanie spironolaktonu istotnie zmniejsza wskaźniki zgonów i ponownych przyjęć do szpitala z powodu pogorszenia niewydolności serca u chorych w III lub IV klasie wg NYHA. W 4 lata później ci sami badacze przeprowadzili próbę EPHESUS (Eplerenone Post–Acute Myocardial Infarction Heart Failure Efficacy and Survival Study) dowodząc, że  eplerenon – selektywny bloker receptora aldosteronu, zmniejszył chorobowość i śmiertelność u chorych po zawale serca powikłanym dysfunkcją lewej komory.

Kolejny krok stanowi komentowane przez Armstronga badanie EMPHASIS-HF (Eplerenone in Mild Patients Hospitalization and Survival Study in Heart Failure) dowodzące, że eplerenon o około 37% zmniejsza częstość zgonów sercowo-naczyniowych  i hospitalizacji z powodu niewydolności serca u chorych z niewydolnością serca w II klasie NYHA.  Liczba chorych, których trzeba leczyć (NNT) eplerenonem aby uniknąć jednego incydentu była  niska (19). NNT dla uniknięcia jednego zgonu była również mała i wynosiła 51.

Eplerenon jest zatem jednym z leków skutecznie ratujących życie. Zdaniem Armstronga wyniki badań można odnieść także do spironolaktonu i założyć, że ma równie korzystny wpływ na rokowanie. Tym samym droższy eplerenon można stosować wyłącznie u chorych nie tolerujących taniego spironolaktonu, ograniczając koszty terapii. Co więcej wydaje się, że rezultaty cytowanych badań otwierają drogę do zastosowania antagonistów aldosteronu w innych chorobach układu sercowo-naczyniowego. Takie badania toczą się obecnie  w odniesieniu do ostrej fazy zawału serca i niewydolności serca z zachowaną funkcją skurczową.

Opracowane na podstawie: NEJM / 6 stycznia 2011
Magdalena Lipczyńska