Przewidywanie migotania przedsionków – ważny krok w kierunku prewencji pierwotnej

Gregory M. Marcus – Predicting Incident Atrial FibrillationrnAn Important Step Toward Primary Prevention rn LINK: Arch Intern Med 2010;170:1874

Na łamach Archieves of Internal Medicine ukazał się edytorial Gregory’ego M. Marcusa poświęcony możliwościom przewidywania wystąpienia napadowego migotania przedsionków. Opracowanie narzędzi predykcyjnych stanowiłoby ważny krok w prewencji pierwotnej tej choroby.

Jednym z przykładów narzędzi predykcyjnych jest powszechnie stosowana w praktyce klinicznej skala ryzyka Framingham, pozwalająca ocenić ryzyko sercowo-naczyniowe i tym samym relatywne korzyści z rozpoczęcia leczenia prewencyjnego. Choć to zaskakujące, do tej pory nie opracowano strategii prewencji pierwotnej najczęstszej arytmii, jaką jest migotanie przedsionków (AF), na które w ciągu życia zapada jedna na sześć osób. W konsekwencji w praktyce czekamy na pierwszy napad AF, aby zacząć leczenie: warfaryną dla zmniejszenia ryzyka zatorowości, rozpocząć terapię lekami obniżającymi częstość pracy serca, preparatami antyarytmicznymi czy wykonać ablację.

Ponieważ dostępne metody leczenia mają stosunkowo niewielką skuteczność i potencjalnie istotne działania niepożądane, duże znaczenie miałoby zapobieganie napadom AF.  Aby było to możliwe konieczne są narzędzia predykcyjne podobne do opracowanych dla choroby wieńcowej, pozwalające zidentyfikować grupy ryzyka i u wybranych w ten sposób chorych zastosować prewencję pierwotną AF (obiecujące mogą być statyny, pewną skuteczność wykazują inhibitory konwertazy angiotensyny i blokery receptora angiotensynowego).

W tym kontekście zainteresowanie budzi komentowana przez Marcusa praca Schnabla i wsp. oceniająca zastosowanie algorytmu ryzyka stworzonego na podstawie Framingham Heart Study w ocenie ryzyka wystąpienia napadu AF . Algorytm zawiera informacje łatwo dostępne dla klinicysty: wiek, płeć, BMI, skurczowe ciśnienie tętnicze, odstęp PR w 12-odprowadzeniowym EKG, leczenie nadciśnienia i niewydolność serca. Jak wykazali Schnabel i wsp. wszystkie te czynniki były związane z 47%-64% populacyjnym ryzykiem AF.

Marcus zwraca jednak uwagę, iż badanie ma kilka ograniczeń, z których najistotniejsze to zastrzeżenie, iż algorytm nie został pierwotnie stworzony do oceny ryzyka AF i jest za mało czuły, tym bardziej, że AF często jest bezobjawowe.   Podsumowując należy zatem stwierdzić, iż autorzy z pewnością zaproponowali ważny i łatwy do wprowadzenia w codziennej praktyce algorytm, jednak niezbędne są dalsze badania nad narzędziami prewencji pierwotnej AF.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 22 listopada 2010
Magdalena Piątkowska