Leczenie hipotensyjne a rozwój niewydolności serca: metaanaliza

Sebastiano Sciarretta, Francesca Palano, Giuliano Tocci, Rossella Baldini, Massimo Volpe – Antihypertensive Treatment and Development of Heart Failure in Hypertension. A Bayesian Network Meta-analysis of Studies in Patients With Hypertension and High Cardiovascular Risk LINK: Arch Int Med 2010 online first

Niewydolność serca stanowi końcowy etap różnych chorób serca i jest dziś jednym z największych problemów zdrowotnych na świecie. Jak wykazano we Framingham Heart Study oraz Rotterdam Study, nadciśnienie tętnicze jest najczęstszą przyczyną rozwoju niewydolności serca, niezależnie od występowania choroby wieńcowej. Wciąż dyskutuje się, czy istnieją różnice w skuteczności zapobiegania niewydolności serca pomiędzy poszczególnymi grupami leków hipotensyjnych.

W celu wyjaśnienia tego zagadnienia autorzy pracy, która ukazała się w Archives of Internal Medicine, przeprowadzili metaanalizę z wykorzystaniem sieci Bayesowskich ostatnio opublikowanych badań klinicznych dotyczących terapii nadciśnienia tętniczego. Do analizy włączono randomizowane badania z grupą kontrolną opublikowane w latach 1997-2009 w czasopismach indeksowanych w bazach PubMed oraz EMBASE. W wybranych badaniach brali udział pacjenci z nadciśnieniem tętniczym lub chorzy wysokiego ryzyka z przewagą osób z nadciśnieniem tętniczym. Ogółem do analizy włączono 223 313 pacjentów.

Metaanaliza wykazała, że diuretyki (iloraz szans [ang. odds ratio, OR], 0.59; 95%  przedział ufności dla metaanalizy [ang. credibility interval, CrI], 0.47-0.73), inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (OR, 0.71; 95% CrI, 0.59-0.85) oraz antagoniści receptora angiotensyny II  (OR, 0.76; 95%CrI, 0.62-0.90) stanowią klasy leków najbardziej skutecznych w redukcji występowania niewydolności serca w porównaniu z placebo.

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę oraz antagoniści receptora angiotensyny II   okazały się skuteczniejsze niż blokery kanałów wapniowych, które razem z β-blokerami i α-blokerami znalazły się wśród leków hipotensyjnych  najmniej skutecznych w zapobieganiu niewydolności serca.

Podsumowując, diuretyki stanowią klasę leków hipotensyjnych najskuteczniej zapobiegających rozwojowi niewydolności serca, wyprzedzając inhibitory układu renina-angiotensyna. Wyniki analizy potwierdzają zasadność stosowania tych preparatów jako leków hipotensyjnych pierwszego rzutu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i wysokim ryzykiem rozwoju niewydolności serca. Blokery kanałów wapniowych oraz  β-blokery okazały się być mniej skuteczne w zapobieganiu niewydolności serca.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 8 listopada 2010
Ewa Kowalik