Recepta na przeciwdziałanie skutkom niesprawności u osób starszych

Abby C. King i Jack M. Guralnik – Maximizing the potential of an aging population LINK: JAMA 2010;304:1944

Starzenie się populacji krajów rozwiniętych, epidemia otyłości i wydłużanie się przeżycia w sposób nieunikniony przekłada się na wzrost odsetka osób z ograniczoną sprawnością, obciążonych podwyższoną chorobowością, a więc kosztownych dla systemów opieki zdrowotnej. O metodach przeciwdziałania niepełnosprawności osób starszych piszą King i Guralnik w Journal of American Medical Association.

Wnioski z dotychczasowych badań poświęconych temu zagadnieniu są dość jednoznaczne. Za receptę na niesprawność uznaje się regularną aktywność fizyczną i zaangażowanie społeczne. Zgodnie ze stanowiskiem Departamentu Zdrowia USA, aktywność fizyczna o małej intensywności (np. wolny spacer u osób z licznymi obciążeniami zdrowotnymi) ma wyższość nad siedzącym trybem życia pod względem wpływu na sprawność, zapotrzebowanie na hospitalizacje i ryzyko przewlekłych chorób. Ponadto, regularne ćwiczenia fizyczne zmniejszają zapadalność na otępienie i opóźniają wystąpienie zaburzeń poznawczych. W końcu, częstsze chodzenie jest udokumentowaną, skuteczną metodą optymalizacji ogólnego stanu zdrowia.

Co warte podkreślenia, szeroko rozumiana aktywność fizyczna jest tym rodzajem interwencji, na który nigdy nie jest za późno. Tę samą cechę ma zwiększenie zaangażowania osób starszych w sprawy lokalnych społeczności. Niedawno sygnowany Serve America Act podkreśla rolę wolontariatu osób starszych, w tym niepełnosprawnych, zarówno w poprawie jakości życia lokalnych populacji, jak i stanu zdrowia samych wolontariuszy. Osoby starsze mają więc być nie tylko odbiorcami, ale czynnymi uczestnikami działań, dzięki którym wzmocnią wewnętrzne przekonanie o tym, że są potrzebne otoczeniu i które same w sobie będą związane z pewną, niezbyt intensywną aktywnością fizyczną.

Opracowane na podstawie: JAMA / 3 listopada 2010
Krzysztof Kurek