Długotrwałe monitorowanie zaburzeń rytmu po zawale serca – wyniki badania CARISMA

Poul Erik Bloch Thomsen i wsp – Long-Term Recording of Cardiac Arrhythmias With an Implantable Cardiac Monitor in Patients With Reduced Ejection Fraction After Acute Myocardial Infarction LINK: Circulation 2010;121:1258

Informacje na temat zaburzeń rytmu  po przebytym świeżym zawale serca są najczęściej ograniczone do danych, których dostarczyły  rejestracje Holterowskie wykonane w trakcie hospitalizacji oraz 24-48- godzinne rejestracje  Holterowskie wykonywane w różnych okresach po wypisie ze szpitala. Niewiele jest danych dotyczących wyników długotrwałego – wielomiesięcznego monitorowania  tej populacji chorych za pomocą urządzeń implantowalnych (implantable cardiac monitor – ICM).

Cardiac Arrhythmias and Risk Stratification After Myocardial Infarction (CARISMA) to wieloośrodkowa obserwacyjna próba u chorych z frakcją wyrzucania lewej komory (LVEF) ≤40% po zawale serca, którym do 21 doby po zawale implantowano ICM. Z poddanych przesiewowi 5869 chorych z ostrym zawałem serca 1393 (24%) miało LVEF ≤40%. Spośród nich ostatecznie do badania włączono  297 chorych (21%) w wieku średnio 64.0±11.0 lat z LVEF 31±7%. Czas obserwacji (w odstępach 3-miesięcznych) wynosił średnio 1.9±0.5 roku.

Istotne bradyarytmie lub tachyarytmie odnotowano u 137 chorych (46%); 86% z nich miało charakter bezobjawowy. Rejestratory ICM odnotowały występowanie nowych incydentów migotania przedsionków z szybką czynnością serca (≥125 uderzeń/min) u 28% chorych, nieutrwalonych częstoskurczów komorowych (≥16 uderzeń) u 13% chorych, oraz zaawansowanego bloku przedsionkowo-komorowego (≤30 uderzeń/minutę, przez ≥8 sekund) u 10% chorych, bradykardii zatokowej (≤30 uderzeń/minutę, przez ≥8 sekund)  u 7% chorych, zahamowań zatokowych (≥5 sekund) u 5%, epizodów utrwalonych częstoskurczów komorowych u 3% i migotań komór u 3% chorych.

Podczas obserwacji zmarło 36 pacjentów (12%). Zgodnie z wynikami analizy regresji Cox’a najsilniejszym predyktorem zgonu sercowego i zgonu z wszystkich przyczyn okazał się zaawansowany blok przedsionkowo-komorowy  (dla zgonu sercowego iloraz hazardu, 6.75; 95% przedział ufności, 2.55 to 17.84; P<0.001). Istotnymi predyktorami zgonów sercowych okazała się także bradykardia zatokowa (iloraz hazardu 4.15). Dla utrwalonych częstoskurczy komorowych i migotań komór ilość pacjentów była zbyt mała dla wykazania istotności.

Nieco zaskakująco wskaźnikami prognostycznie nieistotnymi okazały się nowe napady migotania przedsionków.

A zatem, jak podkreślają autorzy pracy, jest to pierwsze badanie przedstawiające wyniki długotrwałego monitorowania zaburzeń rytmu serca za pomocą implantowalnych rejestratorów EKG u chorych po zawale serca z obniżoną LVEF, w którym wykazano, że najwyższe ryzyko  zgonu sercowego wiąże się z występowaniem przemijającego zaawansowanego bloku przedsionkowo-komorowego.

Opracowane na podstawie: Circulation / 22 wrzesnia 2010
Magdalena Lipczyńska