Pęknięcie serca w rejestrze GRACE

Harmony R. Reynolds i Judith S. Hochman – Heartbreak LINK: Eur Heart J 2010;31:1433

Pęknięcie serca wikłało niegdyś  do 6% wszystkich przypadków zawału serca. Obecnie jest znacznie rzadsze, głównie na skutek powszechnego stosowania leczenia reperfuzyjnego. Śmiertelność tego powikłania pozostaje skrajnie wysoka, z wyjątkiem przypadków pęknięcia podostrego, gdzie sprawna interwencja chirurgiczna zapewnia przeżycie do 50% chorych.

Pęknięcie  mięśnia sercowego powoduje objawy rozkojarzenia elektromechanicznego, często poprzedzone nudnosciami, wymiotami, lękiem, bólem w klatce piersiowej, spadkiem ciśnienia i bradykardią.

W pracy Lopez-Sendon i wsp., w tym samym numerze European Herat Journal, przedstawiono częstość występowania pęknięcia serca i rokowanie w znanym światowym rejestrze GRACE. Ocenie poddano kohortę ponad 60 000 chorych z ostrym zespołem wieńcowym. Pęknięcie serca wystąpilo u 273 osób (0,45% całej  kohorty), w tym pękniecie wolnej ściany u 118 a przegrody u 155 osób. Śmiertelność szpitalna wyniosła 58%. Częstość występowania pęknięcia serca okazała się zatem niższa niż w poprzednich opracowaniach i zależna od postaci ostrego zespołu wieńcowego  (0,9% w przypadku zawału z przetrwałym uniesieniem odcinka ST (STEMI); 0,17% w przypadku non-STEMI i 0,25% w niestabilnej chorobie wieńcowej).

Jakkolwiek dane te odzwierciedlają postęp terapeutyczny, to prawdopodobnie są niedoszacowane, gdyż w rejestrze GRACE nie ma jednolitej definicji pęknięcia serca (nie był to standardowy element rejestru). Rejestr ten nie obejmuje też chorych, którzy zmarli w Izbie Przyjęć, czyli zaraz po pierwszym kontakcie medycznym.

Fakt, że pęknięcie serca występowało częściej u chorych ze STEMI wydaje się oczywisty. Z innych pewnych czynników ryzyka pęknięcia serca należy wymienić płeć żeńską i starszy wiek pacjenta.

W podsumowaniu autorzy komentarza  podkreślają, że wysoka czujność diagnostyczna jest jedynym sposobem na to, aby pacjent, u którego wystąpiło pęknięcie serca jako powikłanie zawału, miał szanse przeżyć. Niezależnie od mechanizmu pęknięcia, echokardiografia przyłóżkowa pozwala na szybkie postawienie rozpoznania i należy ją stosować nawet w przypadku najmniejszego podejrzenia tego powikłania, które nie musi się manifestować w pełni jednoznacznie pod względem klinicznym.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / czerwiec 2010
Krzysztof Kukuła

Dodaj komentarz