Kto się boi insuliny i dlaczego?

Soohyun Nam i wsp – Factors associated with psychological insulin resistance in individuals with type 2 diabetes LINK: Diabetes Care 2010;33:1747

Soohyun Nam i wsp. na łamach Diabetes Care przedstawili problem, z którym w praktyce spotyka się wielu diabetologów, określany jako „psychologiczna insulinooporność ” czyli, innymi słowy, niechęć lub obawa pacjenta przed rozpoczęciem leczenia insuliną w sytuacji, gdy ta jest ze względów medycznych wskazana.

Posługując się szeregiem kwestionariuszy autorzy przeanalizowali nastawienie do decyzji o wprowadzeniu insulinoterapii w grupie 178 pacjentów z cukrzycą typu 2. Średnia wieku badanych wynosiła 64 lata, a średni poziom HbA1c 6,99% (zakres wartości 5,2-11%). W skali od 1-10 szacowany średni poziom „psychologicznej insulinooporności” w badanej grupie, który wyrażał się liczbą 4,89, można określić jako umiarkowany.

Wstrzyknięć  insuliny w większym stopniu obawiały się kobiety. Wynikało to częściowo z obawy przed społeczną stygmatyzacją, silniej wyrażoną u kobiet pomimo, że poziom wyrównania metabolicznego (HbA1c<7%) jest także trudniej osiągnąć u kobiet.  Wprowadzenia insuliny bały się również bardziej osoby z mniejszości etnicznych.

Autorzy podkreślają, że najsilniejszym czynnikiem oddalającym decyzję o wprowadzeniu insuliny jest  lęk przed hipoglikemią. Osoby akceptujące i rozumiejące fakt, że lepsza kontrola glikemii ogranicza powikłania cukrzycy, chętniej akceptują leczenie insuliną, podobnie  jak pacjenci o dużym stopniu samodzielności i ufający w swoje umiejętności.

Należy podkreślić, że podstawę wszystkich działań stanowi  właściwa relacja między pacjentem i lekarzem, jako niezależny czynnik ułatwiający rozpoczęcie insulinoterapii. W praktyce klinicznej, dla akceptacji insulinoterapii konieczne jest zatem właściwe kształtowanie postawy pacjenta i jego wiary w możliwość praktycznego radzenia sobie z chorobą.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / sierpień 2010
Marek Kowrach

Dodaj komentarz