Inercja terapeutyczna w leczeniu nadciśnienia

Josep Redon i wsp – Factors associated with therapeutic inertia in hypertension: validation of a predictive model LINK: J Hypertens 2010;28:1770

W ostatnich latach dokonał się wielki postęp w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Dostępne stały się nowe grupy leków, zwiększyły się bezpieczeństwo, skuteczność i wygoda terapii. Określono jasno kryteria i docelowe wartości ciśnienia tętniczego, do których osiągnięcia należy dążyć w różnych grupach chorych. Pomimo tego, osiągnięcie prawidłowej kontroli ciśnienia u większości pacjentów nadal pozostaje wyzwaniem.

Szczególnie wysoki jest odsetek chorych z niedostatecznie kontrolowanym ciśnieniem w populacji osób wysokiego ryzyka, czyli tam, gdzie dobra kontrola ciśnienia ma największe znaczenie – u chorych na cukrzycę oraz pacjentów z niewydolnością nerek. Dowodzi tego praca autorów hiszpańskich, która ukazała się na łamach Journal of Hypertension. W tej wieloośrodkowej pracy obserwacyjnej autorzy ocenili jeden z elementów, który może przyczyniać się do zbyt małej skuteczności leczenia, a mianowicie inercję terapeutyczną lekarzy.

Inercję taką zdefiniowano jako zaniechanie intensyfikacji leczenia pomimo stwierdzenia w trakcie wizyty wartości ciśnienia tętniczego przekraczającej wartość docelową (ciśnienie skurczowe większe lub równe 140 albo rozkurczowe większe lub równe 90 mm Hg, lub odpowiednio 130 i 80 mm Hg w przypadku pacjentów z cukrzycą lub po udarze). W oparciu o zebrane dane na temat pacjentów i lekarzy autorzy zbudowali statystyczny model predykcyjny pozwalający stwierdzić, jakie czynniki decydują w głównej mierze o inercji terapeutycznej w tej sytuacji klinicznej.

Przeanalizowano dane dotyczące 13792 wizyt 2595 pacjentów. Intensyfikacja leczenia wskazana była podczas 10041 wizyt. Inercja terapeutyczna dotyczyła aż 7546 (75%) tych wizyt.

Stwierdzono, że brak modyfikacji leczenia dotyczył częściej wizyt u lekarza pierwszego kontaktu, pacjentów płci męskiej, w starszym wieku, stwierdzonych wartości ciśnienia bliskich docelowemu, leczenia kilkoma preparatami hipotensyjnymi, leczenia blokerami receptora dla angiotensyny II oraz w przypadku częstych wizyt (ponad 6 rocznie). Co ciekawe, zmienne dotyczące charakterystyki lekarza nie miały dużego znaczenia.

Stworzony model predykcyjny w jednej trzeciej tłumaczy zmienność w zakresie inercji terapeutycznej. W podsumowaniu autorzy twierdzą, że inercja terapeutyczna jest zjawiskiem bardzo częstym. Choć w pracy zdefiniowano czynniki kojarzące się z nią, trudno je na dzisiaj jednoznacznie zinterpretować i zagadnieniu temu powinny być poświęcone dalsze badania.

Opracowane na podstawie: Journal of Hypertension / sierpień 2010
Krzysztof Kukuła

Dodaj komentarz