Depresja poudarowa – aktualny stan wiedzy

R.G. Robinson i G. Spalletta – Poststroke depression: a review LINK: Can J Psychiatry 2010;55:341 (dostępny pełen tekst)

R. G. Robinson i G. Spalletta, w artykule przeglądowym na łamach Canadian Journal of Psychiatry, podsumowali stan wiedzy na temat występowania depresji po incydentach naczyniowych mózgu. Dane epidemiologiczne z wybranych badań, które objęły populację ponad 7000 osób z incydentem naczyniowo-mózgowym wskazują, że u pacjentów ambulatoryjnych częstość występowania dużej depresji (major depression) wynosi 14%, a małej depresji (minor depression) 9%, natomiast u chorych hospitalizowanych w oddziałach neurologicznych i rehabilitacyjnych częstości te oceniono nawet na odpowiednio 21,6% i 20%.

Zwiększone ryzyko wystąpienia depresji po udarze  obserwowano w przypadku udarów obejmujących lewą okolicę czołową, a jednym z ważniejszych czynników  ryzyka depresji było upośledzenie ruchowe wywołane udarem – im większy stopień upośledzenia, tym większa szansa na ujawnienie się depresji. Zależność ta miała działanie dwukierunkowe, bowiem z kolei depresja była przyczyną gorszej sprawności ruchowej po udarach nawet do dwóch lat po ich wystąpieniu. 

Wykazano, że wczesne wprowadzenie po udarze leków przeciwdepresyjnych może ograniczyć niekorzystne skutki depresji w odniesieniu do stopnia niezależności funkcjonalnej. Poudarowa depresja nasila także zaburzenia poznawcze, lecz efekty leczenia przeciwdepresyjnego nie są w tym obszarze tak widoczne (tylko cześć badań przyniosła korzystne rezultaty).  Wykazano także, że wystąpienie depresji po incydencie naczyniowym mózgu zwiększa śmiertelność w pierwszym roku od jego wystąpienia i w obserwacji 7-letniej, a w części badań stwierdzono, że leczenie depresji zmniejsza ryzyko zgonu u chorych z poudarową depresją.

Podsumowując, uzyskane rezultaty uzasadniają przekonanie, że leczenie przeciwdepresyjne może odegrać niezależną rolę u chorych po udarze mózgu, ze względu na spodziewaną poprawę funkcjonalną, w części analiz również poznawczą, a także możliwą redukcję śmiertelności.

Opracowane na podstawie: Canadian Journal of Psychiatry / czerwiec 2010
Marek Kowrach