Hipoglikemia z perspektywy zdrowia publicznego

L. Pogach i D. Aron – Balancing hypoglycemia and glycemic control. A public health approach for insulin safety LINK: JAMA 2010;303:2076

Najnowsze wyniki duzych badań bardzo wyraziście wskazały na  ograniczenia dostępnych metod leczenia cukrzycy (przede wszystkim leczenia insuliną), wynikające ze zwiększonego ryzyka hipoglikemii i jej konsekwencji zdrowotnych. Zagadnieniu roli hipoglikemii z punktu widzenia zdrowia publicznego poświęcono komentarz redakcyjny publikowany na łamach Journal of the American Medical Association (JAMA).

W badaniu VADT częstość występowania hipoglikemii oszacowano na 432 epizody/100 osobolat w grupie standardowego leczenia oraz na 1562 epizody/100 osobolat w grupie leczenia intensywnego. Liczba epizodów ciężkiej hipoglikemii w tych samych podgrupach wyniosła 4 vs 12 epizodów/100 osobolat. W badaniu ACCORD wystąpienie ciężkiej objawowej hipoglikemii wiązało się z 1.4 -krotnym wzrostem ryzyka zgonu w grupie intensywnej terapii i 2.3- krotnym wzrostem ryzyka zgonu w grupie terapii standardowej, co wskazuje na jej niekorzystne następstwa niezależne od intensywności terapii. Najwyższe wskaźniki śmiertelności w tym badaniu dotyczyły osób z trzema lub więcej epizodami hipoglikemii.

Problem hipoglikemii ma istotne znaczenie praktyczne poza kontekstem badań klinicznych – w grupie osób powyżej 65 roku życia przyjmowanych w oddziałach pomocy doraźnej  z powodu objawów niepożądanych  leków insulina stanowi  drugą po warfarynie przyczynę interwencji (odpowiednio  13% i  17,3%). Insulina jest też drugim najczęściej raportowanym do FDA lekiem  w związku z wystąpieniem ciężkich działań niepożądanych.

Według autorów komentarza redakcyjnego  dotychczasowe standardy nie poświęcają dostatecznej uwagi ograniczeniom jakie narzuca hipoglikemia przy próbach osiągnięcia zalecanych celów terapeutycznych. American Diabetes Association i Current National Committee for Quality Assurance zalecają jako docelowe poziomy HbA1C <7,0%  (<8% w wybranych grupach chorych z istniejącymi poważnymi powikłaniami lub chorobami towarzyszącymi) jako mierniki jakości opieki diabetologicznej. Żadne towarzystw nie wskazuje przy tym na hipoglikemię jako na czynnik modyfikujący wyznaczony cel terapeutyczny. Autorzy postulują zatem, aby zapobieganie hipoglikemii znalazło należne miejsce w opracowywanych  standardach postępowania w cukrzycy, ograniczając  jej niekorzystny wpływ na szeroko pojęte zdrowie publiczne.

Opracowane na podstawie: JAMA / 26 maja 2010
Marek Kowrach

Dodaj komentarz