Nadrozpoznawalność choroby afektywnej dwubiegunowej

I. Iordache i N.C. Low – The overdiagnosis of bipolar disorderrn LINK: J Psychiatry Neurosci 2010;35:E3 (dostępny pełen tekst)

Iordache i Low przedstawili na łamach Journal of Psychiatry & Neuroscience przypadek 18-letniej studentki skierowanej przez psychiatrę do poradni chorób afektywnych z powodu rozpoznania choroby dwubiegunowej II typu. Kierujący psychiatra rozpoczął leczenie kwetiapiną.  Na tym przykładzie omówiono pewną łatwość sprzężenia między niektórymi objawami a decyzją leczniczą.

U przedstawionej pacjentki stwierdzano częste i znaczące zmiany nastroju. W ciągu dnia występowały dwugodzinne okresy dobrego nastroju, otwartego nastawienia do innych i poczucia szczęścia. Po czym, w wyniku zmian relacji międzyludzkich następował około godzinny okres  rozdrażnienia złości, czasami z werbalną agresją (bez agresji fizycznej). Pacjentka zaprzeczała przy tym objawom neurowegetatywnym, zaburzeniom snu, nadmiernej energii lub jakimkolwiek postaciom manii. W wywiadzie odnotowano także dłuższy okres obniżonego nastroju związany z przeprowadzką do miejsca studiów.

Przypadek, ten ilustruje problemy, które należy wziąć pod uwagę, przed rozpoczęciem leczenia. Rozpoznanie w psychiatrii opiera się na stworzeniu obrazu klinicznego przebiegu choroby, nie zastępują go badania dodatkowe. Powinny być spełnione uznane kryteria rozpoznania. W praktyce na postępowanie wpływa wiele czynników. Na stawiane rozpoznanie wpływają np. informacje o trendach epidemiologicznych, według których częstość choroby dwubiegunowej rośnie, zwłaszcza wśród młodych osób. O wyborze nowych neuroleptyków w celu stabilizacji nastroju w często nie decydują wyniki starannych długoterminowych obserwacji w badaniach klinicznych, ale niepełne doniesienia o skuteczności tych leków. Ich aktywna promocja  pozwala stworzyć wrażenie łatwości stosowania i łatwego monitorowania działań niepożądanych leków. Tymczasem ich długotrwałe niekorzystne działanie metaboliczne, zwiększające ryzyko otyłości, dyslipidemii i cukrzycy może przeważać nad doraźnymi korzyściami wynikającymi z ich stosowania.

W tym konkretnym przypadku rozpoznania choroby dwubiegunowej ostatecznie nie potwierdzono. Kwetiapinę odstawiono i zalecono psychoterapię. Komentując losy chorej Iordache i Low podkreślili znaczenie właściwego rozpoznania i potrzebę rozważnego podejmowania decyzji o przewlekłym stosowaniu nowych leków neuroleptycznych, ze względu na związane z leczeniem ryzyko zaburzeń metabolicznych i ich następstw kardiologicznych.

Opracowane na podstawie: Journal of Psychiatry and Neuroscience / maj 2010
Marek Kowrach

Dodaj komentarz