Leczenie skojarzone nadciśnienia tętniczego – stanowisko American Society of Hypertension

Alan H. Gradman i wsp – Combination therapy in hypertension LINK: J Am Soc Hypertens 2010;4:42 (dostępny pełen tekst)

Celem stosowania leków hipotensyjnych jest uniknięcie ryzyka związanego z podwyższonym ciśnieniem tętniczym bez pogorszenia jakości życia. Wybór leków opiera się na ich skuteczności w obniżaniu ciśnienia tętniczego i redukcji niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym udaru mózgu, zawału serca i niewydolności serca. Chociaż wybór leku pierwszego rzutu wywiera wpływ na długoterminowe wyniki kliniczne udowodniono, że redukcja ciśnienia tętniczego per se jest podstawową determinantą zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego.

 Dostępne dane sugerują, że co najmniej 75% pacjentów wymaga leczenia skojarzonego w celu osiągnięcia docelowych wartości ciśnienia tętniczego. Coraz większy nacisk kładzie się na praktyczne aspekty uzyskania i utrzymania pożądanych wartości ciśnienia tętniczego.

W artykule opublikowanym na łamach Journal of the American Society of Hypertension Amerykańskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego  przedstawia swoje  stanowisko w sprawie terapii skojarzonej w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Uwzględniono w nim podstawy molekularne terapii skojarzonej, przedstawiono uzasadnienie z farmakologicznego punku widzenia stosowania określonych połączeń leków, a także dokonano przeglądu kryteriów doboru terapii pierwszego i drugiego rzutu.

ASH wyróżnia  preferowane lub akceptowalne połączenia dwulekowe. Do połączeń preferowanych należą połączenia inhibitorów konwertazy angiotensyny lub inhibitorów receptora dla angiotensyny z diuretykami lub antagonistami kanału wapniowego. Do połączeń akceptowalnych: połączenia beta-blokerów z diuretykami lub antagonistami kanału wapniowego, połączenia diuretyków z inhibitorami reniny lub antagonistami kanału wapniowego, skojarzenie antagonistów receptora dla angiotensyny z inhibitorami reniny oraz połączenie diuretyków tiazydowych z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas.

 Rutynowo należy rozpoczynać leczenie przy pomocy terapii skojarzonej u chorych, którzy wymagają obniżenia ciśnienia tętniczego co najmniej o 20/10 mmHg w celu osiągnięcia pożądanych wartości. Terapia skojarzona w początkowym etapie leczenia  u chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwszego stopnia może być stosowana szczególnie w przypadku, w którym drugi z lek znosi skutki uboczne terapii pierwszego rzutu. Jedną tabletkę zawierającą kombinację leków zamiast pojedynczych preparatów stosuje się też  w sytuacjach, gdy komfort pacjenta przeważa nad innymi względami terapii.

Opracowane na podstawie: [{id:1,value:11 / styczeń 2010
Ewa Kowalik