Postępowanie w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc o ciężkim przebiegu

Dennis E. Niewoehner – Outpatient management of severe COPD LINK: N Engl J Med 2010;362:1407

W dziale „Praktyka kliniczna” New England Journal of Medicine przedstawiono przypadek chorego na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) o ciężkim przebiegu, który to przypadek  stał się punktem wyjścia do omówienia sposobów postępowania w tej chorobie.

Zapadalność i śmiertelność z powodu POChP stale rosną. W jednym z badań, cechy nieodwracalnej obturacji występowały u 10% osób z ogólnej populacji po 40 roku życia. Najczęstszym objawem choroby jest duszność wysiłkowa o podstępnym początku. Osoby z POChP stanowią grupę podwyższonego ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, osteoporozy, raka płuc i depresji.

 Kliniczne podejrzenie POChP wymaga weryfikacji w spirometrii, w której charakterystyczne jest obniżenie stosunku FEV1 do FVC po leku rozszerzającym oskrzela do < 0.70. W zależności od stopnia upośledzenia FEV1, chorobę klasyfikuje się jako łagodną (FEV1 co najmniej 80% wartości prawidłowej), średnio ciężką (50-79%), ciężką (30-49%) i bardzo ciężką (< 30%).

W POChP o łagodnym, średnio ciężkim, a prawdopodobnie również ciężkim przebiegu zaprzestanie palenia hamuje progresję zmian w płucach i zmniejsza śmiertelność. U osób z ciężką POChP skuteczne okazują się leki rozszerzające oskrzela, w tym beta-mimetyki i wziewne leki antycholinergiczne. Obie klasy leków  zmniejszają o 15-20% prawdopodobieństwo pogorszenia choroby. Podobną skutecznością charakteryzują się wziewne steroidy. Podawane jednocześnie z beta-mimetykami wykazują działanie synergistyczne.

U pacjentów z ciężką POChP i trwałą hipoksemią (88% i mniej) rozważa się przewlekłą tlenoterapię o korzystnym wpływie na śmiertelność. W zaostrzeniu choroby o ciężkim przebiegu zastosowanie znajdują antybiotyki i układowe kortykosteroidy. Osoby z POChP są kandydatami do corocznego szczepienia przeciw grypie.

Opracowane na podstawie: NEJM / 15 kwietnia 2010
Krzysztof Kurek