Palenie i rzucenie palenia a ryzyko cukrzycy typu 2

Hsin-Chieh Yeh i wsp – Smoking, smoking cessation, and risk for type 2 diabetes mellitus LINK: Ann Intern Med 2010;152:10
Uprzednie badania wykazały, że palenie papierosów zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy.

Na łamach Annals of Internal Medicine przedstawiono pracę, jedną z nielicznych, której celem było określenie ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 u osób, które rzuciły palenie. Autorzy pracy posłużyli się danymi z lat 1987-2004 zgromadzonymi w ramach Atherosclerosis Risk In Communities Study, obejmującymi dane 10892 kobiet i mężczyzn w wieku 45-64 lata. W grupie osób wyjściowo bez zaburzeń metabolizmu glukozy w trakcie kolejnych 3 letnich cyklów badań oceniano zapadalność na cukrzycę i palenie papierosów.

Potwierdzono, że fakt palenia papierosów i stopień intensywności nałogu zwiększają ryzyko wystąpienia cukrzycy. 14-30 paczkolat wypalonych papierosów zwiększa względne ryzyko wystąpienia cukrzycy o 38%, a ponad 30 paczkolat o 42%. Co istotne u osób, które rzuciły palenie w ciągu pierwszych 6 lat od momentu rzucenia palenia rejestrowano istotny statystycznie wzrost ryzyka wystąpienia cukrzycy (w porównaniu do osób kontynuujących nałóg), którego maksimum przypadało na okres pierwszych trzech lat.

W analizach, które określały czynniki odpowiedzialne za wzrost ryzyka cukrzycy wymieniono występujący we wczesnym okresie po rzuceniu palenia papierosów przyrost masy ciała i związane z nim nasilenie procesów zapalnych. Między innymi w ich następstwie ryzyko palaczy zrównuje się z ryzykiem osób niepalących dopiero po około 12 latach od momentu rzucenia palenia.

Uzyskane informacje mają implikacje praktyczne. Moment rzucenia papierosów należy bowiem połączyć z odpowiednią interwencją zachęcającą do szerszej modyfikacji stylu życia, a w szczególności zapobiegającą przyrostowi masy ciała.

Opracowane na podstawie: Annals of Internal Medicine / 2010-01-05