Patomechanizm choroby Alzheimera – co nowego?

Henry W. Querfurth, Frank M. LaFerla – Alzheimer’s Disease LINK: N Eng J Med 2010;362:329
Ponad 35 milionów ludzi na świecie, w tym 5,5 miliona w Stanach Zjednoczonych, cierpi na chorobę Alzheimera, charakteryzującą się zaburzeniami pamięci i funkcji poznawczych. Schorzenie prowadzi do zgonu w ciągu od 3 do 9 lat od momentu rozpoznania. Choroba Alzheimera jest najczęściej występującą formą demencji, stwierdzaną w 50-56% przypadków badań autopsyjnych. Choroba Alzheimera, współistniejąca z chorobą naczyniową mózgu, odpowiada za kolejne 13-17% przypadków otępienia.

Głównym czynnikiem ryzyka rozwoju choroby jest wiek. Zapadalność na chorobę Alzheimera podwaja się co pięć lat po 65 roku życia i wynosi 1275 nowych przypadków na rok na 100 tys. mieszkańców powyżej 65 roku życia. Biorąc pod uwagę starzenie się populacji przewiduje się, że w połowie wieku będzie około 13,2 do 16 milionów chorych na chorobę Alzheimera w USA.

W artykule przeglądowym na łamach New England Journal of Medicine Querfurth i LaFerla przedstawili patomechanizmy choroby Alzheimera. Autorzy prezentują wiele nieprawidłowości molekularnych stwierdzonych u pacjentów z chorobą Alzheimera, w tym przede wszystkim zaburzenia dotyczące akumulacji amyloidu i białka tau w starzejącym się mózgu, które prowadzą do uszkodzeń w mechanizmie stresu oksydacyjnego i zapalenia. Uszkodzenia te z kolei powodują dysfunkcję połączeń synaptycznych.

Skuteczne leczenie choroby Alzheimera musi opierać się na przełożeniu opisanych patomechanizmów schorzenia, a także dodatkowych zjawisk molekularnych i genów zwiększających ryzyko choroby, na określone cele farmakologiczne. Autorzy pracy podkreślają istnienie heterogeniczności ścieżek prowadzących do wystąpienia choroby Alzheimera, a nie pojedynczego liniowego łańcucha zdarzeń. Skomplikowana natura tego zjawiska ma znaczenie, ponieważ niektóre zmiany mogą nie być patologią, ale zmianami reaktywnymi lub protekcyjnymi. Wyniki ostatnich badań wskazują, że zanik mózgu i inne zjawiska patologiczne, a nie odkładanie się nieprawidłowych białek, są odpowiedzialne za otępienie u najstarszych osób (w wieku 80 lat i więcej).

Możliwe zatem, że wiele z opisanych mechanizmów, w tym hipoteza obładowania mózgu amyloidem, ma mniejsze znaczenie lub są one nieprawdziwe, a czynnik wyzwalający chorobę stanowią pewne krytyczne procesy związane ze starzeniem się.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2010-01-28

Dodaj komentarz