Ryzyko migotania przedsionków a stosowanie różnych klas leków hipotensyjnych

Beat A. Schaer i wsp – Risk for Incident Atrial Fibrillation in Patients Who Receive Antihypertensive Drugs LINK: Ann Intern Med 2010;152:78
Migotanie przedsionków jest najczęstszą arytmią w krajach wysoko rozwiniętych. Częstość występowania migotania przedsionków w populacji ogólnej wynosi 1%, a po 80 roku życia sięga 9%. Arytmia ta jest istotnym, niezależnym czynnikiem ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, w szczególności udaru i przejściowego niedokrwienia ośrodkowego układu nerwowego. Do wystąpienia migotania przedsionków predysponują przede wszystkim: przewlekła niewydolność serca, niedomykalności mitralna oraz, w szczególności, nadciśnienie tętnicze. Przykładowo, u 70% chorych włączonych do badania AFFIRM (Atrial Fibrillation Follow-up Investigation of Rhythm Management) stwierdzano w wywiadzie nadciśnienie tętnicze.

Leki hipotensyjne zmniejszają ryzyko migotania przedsionków poprzez obniżanie ciśnienia tętniczego krwi lub remodeling przedsionków. Wszystkie leki redukują ciśnienie napełniania lewej komory i lewego przedsionka, a przez to zmniejszają napięcie ścian. Zapobieganie zmianom strukturalnym, takim jak włóknienie przedsionków, jest z kolei efektem swoistym dla inhibitorów konwertazy angiotensyny i blokerów receptora angiotensynowego.

Wykorzystując dane pochodzące z dużej bazy podstawowej opieki zdrowotnej w Wielkiej Brytanii autorzy pracy podjęli próbę oszacowania, w badaniu typu przypadek-kontrola, względnego ryzyka występowania migotania przedsionków u pacjentów otrzymujących leki hipotensyjne z różnych klas. Do analizy włączono dane 4661 osób z nadciśnieniem i rozpoznaniem migotania przedsionków a 18 642 odpowiednio dobranych pacjentów bez wywiadu migotania przedsionków stanowiło w grupę kontrolną. Prawie dwie trzecie chorych (62%) miało 70 lub więcej lat, gdy rozpoznano u nich po raz pierwszy migotanie przedsionków, a 47% stanowili mężczyźni.

W porównaniu z grupą referencyjną chorych otrzymujących blokery kanału wapniowego, u pacjentów otrzymujących inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), blokery receptora angiotensynowego (ARB) i beta-blokery obserwowano mniejsze ryzyko migotania przedsionków (skorygowany iloraz szans dla ACE-I 0.75 [CI, 0.65-0.87]; skorygowany iloraz szans dla ARB 0.71 [CI, 0.57-0.89]); skorygowany iloraz szans dla beta-blokerów 0.78 [CI, 0.67 to 0.92]).

A zatem istnieją coraz mocniejsze przesłanki dla stwierdzenia, że ACE-I, ARB i beta-blokery istotnie zmniejszają ryzyko wystąpienia migotania przedsionków u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w mechanizmie innym niż tylko efekt hipotensyjny.

Opracowane na podstawie: Annals of Internal Medicine / 2010-01-19