Ciężka depresja- niecodzienna przyczyna (opis przypadku)

Nagahisa Okamoto i wsp – Major depression: what caused the crisis? LINK: Lancet 2010;375:346
Na łamach pisma Lancet ukazała się krótka prezentacja przypadku autorów japońskich, dotycząca pacjentki z ciężką depresją, wtórną do miastenii. Historia rozpoczyna się w 2006 roku, gdy ta 65-letnia wtedy pacjentka przebyła leczenie operacyjne grasiczaka. W styczniu roku 2008, po nieporozumieniu rodzinnym, straciła apetyt chudnąc w tempie 5 kilogramów miesięcznie. Jednocześnie znacznie obniżył się nastrój pacjentki, z myślami pesymistycznymi, obwinianiem się, do kilku prób samobójczych włącznie.

W tomografii komputerowej nie stwierdzono cech nawrotu grasiczaka, a w badaniu neurologicznym obniżenie siły mięśniowej było bardzo niewielkie. Nie stwierdzono też żadnych organicznych przyczyn anoreksji. Postawiono rozpoznanie depresji i leczono chorą w regionalnym szpitalu psychiatrycznym wieloma lekami, łącznie z solami litu, bez zauważalnej poprawy. W ciągu kilku miesięcy masa ciała pacjentki zmniejszyła się z 60 do 33,5 kg. Na tym etapie pacjentkę przeniesiono do ośrodka referencyjnego, z którego pochodzi opis przypadku.

Początkowo potwierdzono tam rozpoznanie depresji (potwierdzenie kryteriów diagnostycznych wg DSM-IV), notując jednocześnie osłabienie proksymalnych mięśni kończyn z zanikami mięśniowymi. Wykonano serię badań wykluczającą wtórne, głównie nowotworowe przyczyny wyniszczenia. Rezonans magnetyczny mózgu był prawidłowy. We wrześniu 2008 roku wykonano serię 10 sesji elektrowstrząsów, bez efektu. W październiku u pacjentki wystąpiły zaburzenia świadomości i oddychania ze znaczną hiperkapnią powodującą śpiączkę. Pacjentkę podłączono do respiratora. Wykluczono chorobę płuc. Potwierdzono rozpoznanie przełomu miastenicznego przy wysokim mianie przeciwciał przeciwko receptorom acetylocholinowym (AchR-Ab; 120 nmol/L).

Pacjentkę leczono za pomocą plazmaferez i immunoadsorpcji, po czym dołączono do leczenia kortykosteroidy. W następstwie tego leczenia ustąpiły objawy niewydolności oddechowej. Pacjentkę ekstubowano. W trakcie leczenia sterydami, w miarę obniżania się stężenia AchR-Ab, ustępowały objawy depresji. Nie stosowano już leczenia przeciwdepresyjnego. Po kilku miesiącach objawy depresji ustąpiły całkowicie, a miastenia weszła w fazę remisji.

Podsumowując ten opis przypadku autorzy podkreślają, że patofizjologia depresji związanej z miastenią pozostaje niejasna. U niektórych pacjentów z depresją wtórną do miastenii obserwowano poprawę po elektrowstrząsach, które jednak w tym przypadku okazały się nieskuteczne. W przypadku objawów psychiatrycznych należy pamiętać o możliwości współistnienia miastenii, gdyż nawet u 20% chorych na miastenię diagnozuje się początkowo chorobę psychiczną. Zwłaszcza podczas leczenia opornych przypadków depresji należy bardzo dokładnie przeanalizować wywiad chorobowy pod kątem wtórnych przyczyn obserwowanych zaburzeń.

Opracowane na podstawie: Lancet / 2010-01-2

Dodaj komentarz