O patogenezie cukrzycy raz jeszcze

C. Lorenzo i wsp – Insulin resistance, beta-cell dysfunction, and conversion to type 2 diabetes in a multiethnic population LINK: Diabetes Care 2010;33:67
Na łamach Diabetes Care przedstawiono analizę danych pochodzących z badania Insulin Resistance Atheroslerosis Study, w którym w prospektywnej obserwacji oceniono wpływ postulowanych dwóch mechanizmów rozwoju cukrzycy typu 2 tj. zmniejszającej się insulinowrażliwości i zmniejszonego wydzielania insuliny.

Insulinowrażliwość i wydzielanie insuliny oceniano za pomocą wskaźników: insulin sensitivity index (SI) oraz acute insulin response (AIR). W analizie uwzględniono dane 826 osób w wieku 40-69 wyjściowo bez cukrzycy. W 5-letniej obserwacji u 128 osób rozwinęła się cukrzyca. W analizach wieloczynnikowych wykazano, że zarówno zmniejszenie insulinowrażliwości – oceniane za pomocą wskaźnika SI, jak i upośledzenie wczesnego wydzielania insuliny, oceniane za pomocą AIR, stanowiło niezależny czynnik ryzyka rozwoju cukrzycy.

Rolę zmniejszającej się insulinowrażliwości i zmniejszonego wydzielania insuliny w patogenezie cukrzycy typu 2 potwierdzono u kobiet i mężczyzn, w różnych grupach wiekowych, we wszystkich analizowanych kategoriach BMI, u osób z dodatnim i ujemnym wywiadem rodzinnym w kierunku cukrzycy, we wszystkich trzech analizowanych rasach: białej, czarnej i latynoskiej, a także dla różnych zakresów insulinowrażliwości i wskaźników wydzielania insuliny.

Zdaniem autorów pracy, prewencja cukrzycy powinna skupiać się na obu obserwowanych zaburzeniach.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2010-01-14