Optymalny schemat leczenia insuliną w cukrzycy typu 2

M. Roden – Optimal Insulin Treatment in Type 2 Diabetes LINK: N Engl J Med 2009;361:1801
Gdy dotychczasowe leczenie cukrzycy typu  lekami doustnymi jest niewystarczające, należy sięgnąć po insulinę. Leczenie insuliną stwarza jednak szereg problemów, ponieważ w rozwoju patogenetycznym cukrzycy typu 2 uczestniczą dwa mechanizmy: insulinooporność i względny niedobór insuliny. Zagadnieniu optymalnej formy insulinoterapii w cukrzycy typu 2 poświęcono komentarz redakcyjny na łamach New England Journal of Medicine.

Przyczynkiem do niego stała się publikacja badania (Treat to Target in Type 2 Diabetes (4-T) trial), którego celem było określenie schematu terapii zapewniającego redukcję i utrzymanie poziomu HbA1c <6,5%. W przypadku braku skuteczności leków doustnych włączano insulinoterapię stosując analogi insuliny w 3 schematach: stosowanie wyłącznie analogu insuliny długodziałającej, stosowanie analogów insulin krótkodziałających przed posiłkami oraz stosowanie mieszanek analogów insulin (zawierających 30% insuliny krótkodziałającej). Przez pierwszy rok podawano również leki doustne. W przypadku gdy po roku nie osiągnięto poziomu HbA1c <6,5%, odstawiano leki doustne, a do pierwszego schematu dołączano analog insuliny krótkodziałającej przed posiłkami, do drugiego analog insuliny długodziałającej, zapewniający podstawowe stężenie insuliny, a do trzeciego analog insuliny krótkodziałającej, przed posiłkiem w środku dnia.

Pod koniec 3-letniego okresu badania u 68% do 82% pacjentów do pierwotnego schematu dołączono dodatkową insulinę, a zatem w praktyce większość badanych otrzymywała półintensywne lub intensywne formy insulinoterapii. W pierwszym roku poziom HBa1c <6,5% udało się osiągnąć u mniej niż jednej trzeciej badanych, relatywnie najrzadziej u osób leczonych insuliną długodziałającą. W ciągu 3 lat poziom HbA1c<6,5 % osiągnięto u około 45% w grupie, w której wyjściowo stosowano wyłącznie insulinę podstawową oraz u osób, u których wyjściowo insulinę podawano wyłącznie przed posiłkami a także u mniej niż 1/3 chorych stosującej wyjściowo mieszanki insulin. W pierwszej grupie odnotowano najmniej epizodów hipoglikemii. Najwięcej jej przypadków odnotowano natomiast u chorych leczonych przed posiłkami insulinami krótkodziałającymi. W grupie leczonej analogiem insuliny długodziałającej (podstawowej) odnotowano najmniejszy przyrost masy ciała.

A zatem w praktyce trudno jest jednoznacznie określić, który schemat insulinoterapii jest najlepszy. W dłuższej perspektywie czasowej schemat oparty o leczenie insuliną podstawową a następnie dodanie insulin krótkodziałających zapewnia najlepszy stopień wyrównania metabolicznego. Stosowanie mieszanek insulinowych jest mniej skuteczne.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2009-10-29

Dodaj komentarz