Zaburzenia depresyjne a rezerwa przepływu wieńcowego w pozytronowej tomografii emisyjnej

Viola Vaccarino i wsp – Major Depression and Coronary Flow Reserve Detected by Positron Emission Tomography LINK: Arch Intern Med 2009, 169:1668
Występowanie zaburzeń depresyjnych wiąże się z dwukrotnie wyższym ryzykiem rozwoju choroby wieńcowej, jednak mechanizmy odpowiedzialne za wzrost zagrożenia nie są znane. Oba schorzenia są w dużym stopniu dziedziczne, z czynnikami genetycznymi w ok. 40% wyjaśniającymi występowanie zaburzeń depresyjnych oraz w ponad 50% choroby wieńcowej o wczesnym początku, przy czym czynniki genetyczne wpływające na zaburzenia depresyjne nakładają się prawdopodobnie na czynniki odpowiedzialne za rozwój choroby wieńcowej.

Wydaje się, że duża depresja może zwiększać ryzyko choroby niedokrwiennej serca raczej poprzez wpływ na mikrokrążenie niż na naczynia wieńcowe dużego kalibru. Nie dysponujemy obecnie technikami umożliwiającymi u ludzi bezpośrednią wizualizację mikrokrążenia wieńcowego. Oceniamy je pośrednio, opierając się na parametrach funkcjonalnych, takich jak ocena rezerwy przepływu wieńcowego (definiowanej jako stosunek maksymalnego przepływu w czasie obciążenia do przepływu spoczynkowego wyrażanego w ml/min/g tkanki).

Niepowtarzalną okazję do oceny relacji pomiędzy dużą depresją a chorobą wieńcową dała praca Vaccarino i wsp., którzy przeprowadzili badanie 289 bliźniąt w średnim wieku bez objawów chorób układu sercowo-naczyniowego. Do badania włączono dwie grupy chorych: pary bliźniąt, w których u jednego z dwojga rodzeństwa występował duża depresja oraz grupę kontrolną zdrowych par bliźniąt, bez wywiadu zaburzeń depresyjnych. W celu oceny rezerwy przepływu wieńcowego u chorych wykonywano badanie pozytronowej tomografii emisyjnej w spoczynku i po podaniu adenozyny. Wśród heterozygotycznych par bliźniąt, rezerwa przepływu wieńcowego była o 14% niższa u osób z zaburzeniami depresyjnymi, w porównaniu z ich rodzeństwem bez zaburzeń depresyjnych (2,36 vs 2,74; p=0,03). Zależności takiej nie wykazano u bliźniąt monozygotycznych (2,86 vs 2,64; p=0,19). Rezerwa przepływu wieńcowego w grupie heterozygotycznych bliźniąt z zaburzeniami depresyjnymi była niższa niż w grupie kontrolnej zdrowych par bliźniąt.

Zdaniem autorów, dowodzi to istnienia wspólnej ścieżki dziedziczenia dla ciężkich zaburzeń depresyjnych i dysfunkcji mikrokrążenia. Wczesne zmiany miażdżycowe i zaburzenia depresyjne mogą zatem łączyć te same procesy patofizjologiczne.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2009-10-18

Dodaj komentarz