Przewlekła depresja – wyniki kanadyjskiego badania CCHS

Satyendra Satyanarayana i wsp – Prevalence and Correlates of Chronic Depression in the Canadian Community Health Survey: Mental Health and Well-Being LINK: Can J Psychiatry 2009;54:389 (dostępny pełen tekst)
Zgodnie z prognozami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) już niedługo jednym z najczęstszych problemów medycznych w społeczeństwach wysoko rozwiniętych stanie się depresja. Stale rosnąca częstość jej występowania przekłada się z punktu widzenia społeczeństw na wzrost kosztów opieki medycznej, większy odsetek osób niezdolnych do pracy oraz zwiększoną częstość zachowań ryzykowanych dla zdrowia i samobójstw.

Przewlekła depresja, w przeciwieństwie do depresji epizodycznej, jest niezależnym czynnikiem ryzyka zgonu u osób starszych. Wiąże się też ona z podwyższonym ryzykiem występowania wielu innych chorób, w tym m.in. nowotworów. Badacze zajmujący się depresją ustalili, że istnieją konkretne czynniki demograficzne i środowiskowe, które sprzyjają przewlekłemu występowaniu tej choroby. Wśród czynników takich wymienia się zwykle starszy wiek pacjenta, dłuższy odstęp czasu upływający od wystąpienia objawów do rozpoczęcia leczenia, gorsze wykształcenie oraz niższe dochody rodziny.

Dotychczasowe badania nad przewlekłą depresją obejmowały jednak zwykle tylko niewielkie grupy pacjentów i w związku z tym nie były one reprezentatywne dla populacji ogólnej. Tę lukę postanowili zapełnić naukowcy z Kanady. W jednym z ostatnich numerów czasopisma The Canadian Journal of Psychiatry znaleźć można wyniki przeprowadzonej przez nich analizy dużego, przekrojowego badania o nazwie Canadian Community Health Survey: Mental Health and Well-Being (CCHS 1.2).

W ramach tego projektu wysłano w 2002 roku kwestionariusze zdrowotne do wybranej w sposób losowy grupy osób powyżej 15 roku życia. Kwestionariusze odesłało 77% uczestników, co pozwoliło uzyskać dane od ponad 35 tys. osób. Na tej podstawie badacze wyliczyli, że wskaźnik chorobowości w ciągu całego życia dla depresji epizodycznej (czyli z okresami depresji trwającymi nie dłużej niż dwa lata) wynosi 8,2 % (95% CI: 7,8%-8,7%), a dla depresji przewlekłej – 2,7% (95% CI: 2,4%-2,9%). Przewlekły przebieg choroby częściej obserwowano u osób starszych i gorzej wykształconych. Ta postać choroby częściej też występowała u osób owdowiałych, rozwiedzionych lub żyjących w separacji. Płeć nie miała w tym przypadku znaczenia. Depresja przewlekła stanowiła 26,8% wszystkich przypadków depresji.

Gdy badacze porównali przewlekłą depresją z depresją epizodyczną okazało się, że osoby z pierwszej grupy istotnie częściej cierpiały na towarzyszące chorobie podstawowej schorzenia psychiczne i somatyczne, takie jak napady lęku, zespół przewlekłego zmęczenia, choroba wrzodowa, zapalenia oskrzeli, migrenowe bóle głowy, nadciśnienie tętnicze, artretyzm i bóle pleców. Chorzy z przewlekłą depresją gorzej funkcjonowali w społeczeństwie, w większym stopniu korzystali z pomocy medycznej i częściej podejmowali próby samobójcze.

Zdaniem autorów artykułu uzyskane przez nich wyniki pokazały, że przewlekła depresja jest zjawiskiem dość częstym, a jej występowanie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla całego społeczeństwa.

Opracowane na podstawie: Canadian Journal of Psychiatry / 2009-06-13