Kontrowersje wokół glarginy

S.J. Pocock i L.Smeeth – Insulin glargine and malignancy: an unwarranted alarm LINK: Lancet 2009;374:511
Glargina jako analog insuliny umożliwia długotrwałe, przewidywalne działanie zapewniające stabilne podstawowe stężenia insuliny, z obniżonym ryzykiem hipoglikemii. Jej działania metaboliczne mogą się jednak łączyć ze stymulowaniem procesów proliferacji i, w dłuższej perspektywie czasowej, potencjalnie stymulować onkogenezę.

W ostatnich miesiącach na łamach oficjalnego czasopisma European Association for the Study of Diabetes – „Diabetologia” pojawiły się opinie sugerujące wzrost ryzyka rozwoju nowotworów u osób leczonych glarginą. Polemizują z nimi, na łamach The Lancet, Pocock i Smeeth. Zarzucają szereg uchybień metodologicznych, z których najważniejszym jest wyciągnięcie wniosków dotyczących kancerogennego działania leku nie na podstawie badań randomizowanych, ale danych obserwacyjnych, gdzie wybór metody leczenia zależał od charakterystyki chorych. Jednocześnie autorzy komentarza przytaczają wyniki innych badań, które nie potwierdzają powyższej relacji.

Choć stała ocena działań ubocznych i niepożądanych jest jednym z ważnych elementów nadzoru po wprowadzeniu leku na rynek, to według autorów komentarza ważną konsekwencją nie opartej na jednoznacznych faktach opinii na temat glarginy, może być niepotrzebne podważenie zaufania pacjentów do stosowanej terapii. Oznaczać to może zbędne zmiany w schematach leczenia, niosące pogorszenie wyrównania metabolicznego. W szerszym wymiarze nieuzasadniona opinia o leku może, ich zdaniem, przynieść wymierne straty w ochronie zdrowia.

Opracowane na podstawie: Lancet / 2009-08-15