Otyłość a praktyka kardiologiczna

P. Poirier – Cardiologists and abdominal obesity: lost in translation? LINK: Heart 2009;95:1033
W komentarzu redakcyjnym na łamach The Heart podkreślono znaczenie jakie ma zrozumienie przez kardiologa roli otyłości dla efektywności jego praktyki medycznej. Problem nabiera szczególnego znaczenia w związku z epidemią otyłości widoczną już u dzieci. Konsekwencją tej epidemii, jak sugeruje autor komentarza, może być istotne skrócenie okresu życia.

W związku z powyższym, praktykujący kardiolodzy zobowiązani są zapoznać się z konsekwencjami otyłości i aktywnie uczestniczyć w zapobieganiu jej rozwojowi. Podwyższony wskaźnik masy ciała (BMI) i wyniki pomiarów ilości tkanki trzewnej, takie jak obwód talii i wskaźnik talia-biodra, pozwalają wskazać grupę osób o prawdopodobnym niekorzystnym rokowaniu. Za pomocą tych prostych wskaźników można wyodrębnić osoby z aterogennymi zaburzeniami metabolicznymi towarzyszącymi otyłości: dyslipidemią, dysglikemią, zaburzeniami prozakrzepowymi oraz dodatkowo nadciśnieniem tętniczym.

Zgodnie z opinią autora nie należy faworyzować jednego ze wskaźników otyłości, gdyż ich znaczenie prognostyczne uzupełnia się. Dla danego BMI rokowanie pacjenta może być zróżnicowane w zależności od wielkości obwodu talii.

W badaniach autopsyjnych młodych osób, którzy zginęli w wypadkach lub popełnili samobójstwo, ilość wczesnych zmiany miażdżycowych i bardziej zaawansowanych zmian włóknistych w prawej tętnicy wieńcowej i aorcie powiązana była ze wskaźnikami otyłości i ilościowo ocenioną tkanką tłuszczową trzewną. Zmniejszona rezerwa przepływu wieńcowego również korelowała z rozmieszczeniem tłuszczu i wskaźnikami insulinooporności. Otyłość i zespół metaboliczny wpływały na rokowanie chorych po pomostowaniu aortalno-wieńcowym, jak również zwiększały ryzyko takich powikłań pomostowania jak: migotanie przedsionków, czy niewydolność nerek. Wykazano, że otyłość jest czynnikiem ryzyka zwężenia zastawki aortalnej. Stwierdzono, że zawartość tłuszczów w kardiomiocytach koreluje z otyłością i przyczynia się do pogorszenia funkcji skurczowej i rozkurczowej mięśnia lewej komory.

Kardiolodzy powinni zatem uwzględniać otyłość i skojarzone z nią zaburzenia w ocenie profilu ryzyka i rokowania pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Opracowane na podstawie: Heart / 2009-07-10