Stratyfikacja ryzyka zgonu lub niewydolności serca po zawale w zależności od stopnia uszkodzenia serca i nerek

Suetonia C. Palmer i wsp – Renal and cardiac function for long-term (10 year) risk stratification after myocardial infarction LINK: Eur Heart J 2009;30:1486
To, że niewydolność nerek, niezależnie od jej stopnia, jest niekorzystnym czynnikiem prognostycznym w zawale serca, nie jest niczym nowym. Nie jest też niczym nowym fakt, iż stopień uszkodzenia serca po zawale także w dużym stopniu determinuje rokowanie. Brak jednak danych z badań klinicznych, w których oceniano łączny wpływ obu czynników na rokowanie w obserwacji długoterminowej.

Autorzy z Nowej Zelandii postanowili sprawdzić, jaki jest skumulowany wpływ funkcji serca i nerek na śmiertelność lub rozwój niewydolności serca u pacjentów w ciągu 10 lat po zawale mięśnia sercowego. W kohortowym badaniu przeanalizowano grupę 1063 pacjentów hospitalizowanych z powodu zawału serca i włączonych do Christchurch Post Myocardial Infarction Study. Kryteriami wyłączenia były: wiek powyżej 80 lat, cechy niewydolności serca przy przyjęciu, zgon w ciągu 24 godzin od przyjęcia do szpitala.

U pacjentów oceniano filtrację kłębuszkową (eGFR), stężenie mózgowego peptydu natriuretycznego (NT-proBNP) oraz wykonywano wentrykulografię izotopową. W trakcie średniego czasu obserwacji, wynoszącego 9,3 roku, zbierano dane dotyczące śmiertelności oraz rozwoju niewydolności serca.

Każdy z wyjściowo ocenianych parametrów był niezależnym czynnikiem rokowniczym zgonu. Obniżony eGFR (poniżej 60mL/min/1,73m2) wraz z podwyższonym stężeniem NT-proBNP (powyżej 1000 pg/mL) wiązał się ze znacznie większym ryzykiem zgonu niż prawidłowy eGFR i niższe wartości NT-proBNP (60% w porównaniu z 14%; p<0,001). Podobnie obniżony eGFR i upośledzona kurczliwość lewej komory (LVEF, punkt odcięcia 50%) wiązały się ze znacznie większą śmiertelnością niż prawidłowy eGFR i prawidłowa kurczliwość (58% w porównaniu do 17%; p<0,001). Ryzyko rozwoju niewydolności serca było znacznie wyższe w grupie z wysokim NT-proBNP i obniżonym eGFR w porównaniu do grupie z niższym NTproBNP i prawidłowym eGFR (34% versus 7%; p<0,001). Podobnie, ryzyko niewydolności serca wzrastało u pacjentów z niskimi wartościami LVEF i eGFR w porównaniu z pacjentami o prawidłowych wartościach LVEF i eGFR (35% versus 7%; P<0,001).

Autorzy podsumowują badanie stwierdzeniem, że ryzyko zgonu i niewydolności serca rośnie 5-10 – krotnie u chorych z upośledzoną filtracją kłębuszkową, połączoną z podwyższonym stężeniem NT-proBNP lub upośledzoną LVEF.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / 2009-06-1