Przewlekła choroba żylna – kompendium wiedzy

Sashadri Raju i Peter Neglen – Chronic venous insufficiency and varicose veins LINK: N Engl J Med 2009;360:2319
W dziale „Praktyka kliniczna” New England Journal of Medicine opublikowano obszerną charakterystykę przewlekłej choroby żylnej i żylakowatości.

Co ciekawe i warte podkreślenia, jednym z częstych czynników sprawczych przewlekłej niewydolności żył głębokich jest zwężenie żył biodrowych. Dochodzi do niego najczęściej w miejscu skrzyżowania z tętnicą biodrową, wskutek powtarzającego się urazu wywołanego pulsowaniem tej ostatniej. Zwężenie lub niedrożność żyły/żył biodrowych stwierdza się u 90% objawowych pacjentów z niewydolnością żył głębokich.

Typowy obraz kliniczny obejmuje ból ustępujący po uniesieniu kończyny, założeniu pończochy uciskowej lub w trakcie chodzenia, powiększenie obwodu/obrzęk kończyny, zastoinowe zmiany skórne lub owrzodzenie oraz nocne kurcze nóg. Najpowszechniejszym narzędziem diagnostycznym jest ultrasonografia metodą Doppler duplex, skuteczna w wykrywaniu ostrej lub przewlekłej zakrzepicy, zmian pozakrzepowych i refluksu, ale zawodna w ocenie żył biodrowych i żyły głównej dolnej. U pacjentów z zespołem pozakrzepowym zaleca się bardziej szczegółową wenografię.

Najczęściej wybieraną w USA opcją terapeutyczną są pończochy uciskowe, choć odsetek osób źle tolerujących tę metodę leczenia ocenia się na 30-65%. Przy farmakoterapii, w opinii autorów należy unikać leków o działaniu miejscowym. Drobne zmiany skórne o typie pajączków naczyniowych i widocznych poszerzeń żylnych niewielkiej średnicy poddają się ablacji. Aktualnie, optymalną metodą korekcji refluksu w żyłach przeszywających jest ich endoskopowa resekcja. W przypadku zwężenia/niedrożności żyły biodrowej coraz częściej stosuje się stentowanie. W razie niepowodzenia mniej inwazyjnych opcji terapeutycznych można rozważać chirurgiczną rekonstrukcję zastawek żylnych.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2009-05-28