Prewencja depresji u nastolatków z grup podwyższonego ryzyka

Judy Garber i wsp – Prevention of depression in at-risk adolescents. A randomized controlled trial LINK: JAMA 2009;301:2215
W Journal of American Medical Association warto zwrócić uwagę na wyniki dobrze zaprojektowanego badania z randomizacją i grupą kontrolną, poświęconego metodzie zapobiegania depresji u nastolatków z grup podwyższonego ryzyka wystąpienia tej choroby.

Korelacja pomiędzy wystąpieniem pierwszego epizodu depresji w drugiej dekadzie życia a przewlekłym i nawracającym przebiegiem tej choroby w okresie dorosłości została dobrze udokumentowana. Wiadomo również, że depresja u rodziców jest czynnikiem wysokiego ryzyka wystąpienia zaburzeń depresyjnych u dorastającego potomstwa.

W omawianym badaniu, nastoletnie (13-17 lat) dzieci osób z depresją aktualną lub w wywiadzie, losowo przydzielano do programu prewencji lub obejmowano standardową opieką. Wszyscy uczestnicy próby sami przebyli epizod depresyjny i/lub spełniali kryteria subklinicznej depresji w okresie rekrutacji.

Program prewencji składał się 8 cotygodniowych 90-minutowych sesji grupowych terapii kognitywno-bahawioralnej, po których w półrocznych odstępach następowały sesje przypominające. W okresie obserwacji po 8-tygodniowej interwencji profilaktycznej, zapadalność i względne ryzyko epizodów depresyjnych było niższe w grupie „badanej” w porównaniu z grupą kontrolną (21.4% vs 32.7%). Analogicznie, osoby objęte interwencją dostrzegały większą subiektywną poprawę pod względem nasilenia objawów depresyjnych niż ich rówieśnicy z grupy kontrolnej. Ze szczegółowej analizy wynikało, że czynna depresja u rodziców zmniejszała skuteczność interwencji. Znamienną skuteczność programu profilaktycznego obserwowano zatem jedynie u tych nastolatków, których rodzice byli wyjściowo wolni od objawów depresyjnych.

Podsumowując, skuteczność profilaktyki depresji u nastolatków z grup ryzyka zależy w dużym stopniu od stanu zdrowia psychicznego ich rodziców.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2009-06-03