Intensyfikacja leczenia hipoglikemizującego cukrzycy typu 2 – czy należy się obawiać?

L.N. McEwen i wsp – Predictors and impact of intensification of antihyperglycemic therapy in type 2 diabetes LINK: Diabetes Care 2009;32:971
Na łamach Diabetes Care przedstawiono artykuł, w którym autorzy oceniają, co w praktyce decyduje o intensyfikacji leczenia hipoglikemizującego u chorych na cukrzycę typu 2 leczonych do tej pory dietą lub lekami doustnymi. Próbują również scharakteryzować pacjentów, u których decyzja o modyfikacji leczenia przyniosła poprawę metaboliczną.

Autorzy pracy posłużyli się bazą danych prowadzoną w ramach programu Translating Research into Action for Diabetes (TRIAD), przez okres 18 miesięcy śledząc losy 1093 pacjentów z cukrzycą typu 2, z HbA1C >7,2%, leczonych wyjściowo dietą i wysiłkiem fizycznym lub lekami doustnymi. U 48% lekarze dokonali zmiany terapii, polegającej na dodaniu nowego leku doustnego lub wprowadzeniu insulinoterapii.

W analizie wieloczynnikowej młodszy wiek oraz wyższe poziomy HbA1C były istotnymi czynnikami zwiększającymi prawdopodobieństwo intensyfikacji dotychczasowego leczenia metabolicznego. Intensyfikacja leczenia wiązała się z redukcją HbA1C o 0,48%, przyrostem masy ciała o ok. 1,5 kg, nie powodując jednocześnie zwiększenia poziomu lęku lub depresji oraz pogorszenia subiektywnego odczucia zdrowia.

Autorzy pracy stwierdzili, że brak decyzji o intensyfikacji leczenia spowodowany był często inercją w leczeniu osób przewlekle chorych. Nie powinny go uzasadniać spodziewane niekorzystne skutki takiej interwencji oraz przekonanie, że w niektórych grupach osób mogłaby okazać się nieefektywna.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2009-06-19