Sartan w prewencji nawrotów migotania przedsionków? Wyniki badania GISSI-AF

The GISSI-AF Investigators – Valsartan for Prevention of Recurrent Atrial Fibrillation LINK: N Engl J Med 2009;360:1606
W kilku badaniach wykazano, że inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę i blokery receptora dla angiotensyny II mogą skutecznie ograniczać występowanie napadów migotania przedsionków, zarówno w prewencji pierwotnej (tj. u osób wcześniej bez takich arytmii) jak i wtórnej (tj. u osób z rozpoznanym napadowym migotaniem przedsionków). Kolejne meta-analizy przyniosły jednak przeciwstawne wyniki.

Celem badania (GISSI-AF), prowadzonego przez grupę Gruppo Italiano per lo Studio della Sopravvivenza nell’Infarto Miocardico, była ocena skuteczności walsartanu – blokera receptora dla angiotensyny II, w dawce 320 mg na dobę, w prewencji wtórnej napadów migotania przedsionków. Do wieloośrodkowej, randomizowanej próby klinicznej włączono pacjentów z chorobą układu sercowo-naczyniowego, cukrzycą lub poszerzeniem lewego przedsionka (>40 mm u kobiet i >45 mm u mężczyzn) i co najmniej 2 napadami migotania przedsionków w przeszłości lub po zakończonej powodzeniem kardiowersji tej arytmii (przed nie więcej niż 2 tygodniami). W badaniu wzięło udział łącznie 1442 chorych przydzielonych do grup otrzymujących walsartan (722) i placebo (720).

W rocznej obserwacji napady migotania przedsionków wystąpiły u 51.4% chorych w grupie walsartanu i 52.1% chorych w grupie placebo (skorygowany wskaźnik hazardu, 0.97; 96% przedział ufności [CI], 0.83 do 1.14; P = 0.73). Więcej niż jeden incydent migotania wystąpił u 26.9% chorych leczonych walsartanem i 27.9% chorych otrzymujących placebo (skorygowany iloraz szans , 0.89; 99% CI, 0.64 do 1.23; P = 0.34). Jednocześnie, w grupie leczonej walsartanem odnotowano istotnie częściej podwyższony poziom potasu (5.6% vs 2.4% w grupie placebo, p=0.002) oraz, nieoczekiwanie, większą liczbę incydentów zakrzepowo-zatorowych (wskaźnik hazardu 5.06, 95% CI 1.11 – 23.11).

A zatem, leczenie walsartanem okazało się nieskuteczną metodą zapobiegania migotaniu przedsionków. Obserwowany wzrost liczby incydentów zakrzepowo-zatorowych był, zdaniem autorów pracy, zjawiskiem losowym.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2009-04-16